Personal

My blue-eyed boy

My blue-eyed boy

When you hold my hand in yours there is wonder written on your face. I’d love to live inside your heart because it is a wonderful place.¬†Blue-eyed boy, let your hair hang down. Let the colors of your soul spill out for everyone to see. In a world of black and white and gray you make something beautiful every day. I can’t think of a better way to spend the time I have. So I’ll spend it with you, my blue-eyed boy. I’ll march right along to your beat. The rhythm of your spirit makes me feel much more alive. There’s wisdom in the way you speak and I see “I love you” in your eyes.

De kortste dag van het jaar

 

De dagen werden de afgelopen weken almaar korter, donkerder en ook voller. Nog twee nachtjes slapen en dan is het kerstvakantie. De vakantie waar ik stiekem al een paar (is twee) weken naar uitkijk. De tijd tussen 5 december en de Kerstdagen is – in meerdere opzichten – niet mijn meest favoriete tijd van het jaar.¬†Ik kijk dan ook niet alleen uit naar de kerstvakantie, maar zeker ook naar de tijd dat de dagen weer lengen, verkwikken en oplichten. Om te vieren dat het die kant langzaamaan weer opgaat, maak ik jaarlijks op *21 december, ¬†aan het eind van de middag, ‘de kortste dag van het jaar foto’. Vorig jaar zag dat er zo uit.

Onderstaande foto’s maakte ik de afgelopen weken (op 4 december en 15¬†december) op nagenoeg hetzelfde tijdstip als bovenstaande plaat. I rest my case.

*Dit jaar klikte ik de foto om eerlijk te zijn een avondje eerder, ik vier de kortste dag van het jaar momenteel in glitterjurk op ‘ons’ ¬†kerstgala.

Kerstkrans

Vanmiddag fr√∂belde ik volgens – een sinds vorig jaar beladen ¬†– traditie (en dus geheel therapeutisch) de kerstkrans in elkaar. Ik werd dit jaar ge√Įnspireerd door alle minimalistische en strakke eucalyptuskransen op een metalen ring die ik overal voorbij zag komen. Zo eentje, c.q. een afgeleide daarvan, zou het gaan worden dit jaar.

Ik ging op zoek naar zo een metalen ring; ik kon er nergens eentje vinden. Dus ging ik over op plan B en gebruike voor de basis van de krans 3mm dik ijzerdraad, waarvan ik 5 meter tot een driedubbele cirkel draaide en onder en boven met de uiteinden van de draad vastzette. Bij mijn favoriete bloemist kocht ik een bosje eucalyptus, een tak of wat pinus en voor de zekerheid nog een handvol groene kerstige takken.

Ik draaide de eucalyptus om de krans en zette de takjes vast met kleine stukjes ijzerdraad. Daarna vulde ik de krans aan de voorkant op met de pinus. Dat zou ‘m moeten zijn. Ik bekeek het geheel van een afstandje en fronste. Ik bedacht me op dat moment dat mijn moeder het een armoedige, schrale en armetierige bedoeling gevonden zou hebben (niks aan, dooie boel, kale stuuk, skrale groene takken, geen sjeu aan).

Ik was het overduidelijk met haar eens en prutste de rest van de pinus en ook de groene takken nog fijn tussen het geheel aan takkenbossen door. Om het feest compleet te maken zette ik onderin de krans zes groepjes gekleurde en beglitterde kerstballen (ik kocht ze – ooit – bij de Hema en de Aldi) met visdraad vast, reeg een snoer warm witte lichtjes door het groen en strikte ‘m af met een stuk goudgeel lint.

Toen ik het vlechtwerk nogmaals van een afstandje bekeek, zag ik dat het zo meer dan dikke prima was. Op de paarse voordeur d’r mee.

Intens verdrietig om wat niet meer is en nooit meer zal zijn. Bovenal uitzonderlijk dankbaar voor alles wat was en altijd zal blijven. Deze uitbundige kerstkrans is voor jou lieve mama Selly.

Strike a pose. Vote!

Er is mij met de paplepel ingegoten dat stemmen een absoluut voorrecht is, dat het niet vanzelfsprekend is om te wonen in een democratisch land waar je uit kunt komen voor je mening, waar deze telt en waar je het verschil mag maken. Ik heb sinds ik stemgerechtigd ben dan ook trouw gebruik gemaakt van dit privilege en geen verkiezing overgeslagen: decisions are made by those who show up. Hup, stemmen!

Een tijdje geleden werd ik door het campagneteam van PAL Groen Links gevraagd of ik samen met Silvijn een van de gezichten wilde zijn van hun campagne voor de vervroegde Gemeenteraadsverkiezingen in Leeuwarden op 22 november. Ik schrok van de vraag, voelde me aan de ene kant stiekem wel een beetje vereerd, het voelde aan de andere kant of ik nu een probleem had dat ik 5 minuten geleden nog geeneens vermoedde, ken je dat gevoel? Allemaal mooi en aardig maar met mijn hoofd op een (verkiezings)poster, die huis-aan-huis verspreid wordt en op de verkiezingsborden in Leeuwarden en omgeving prijkt, daar moet ik Рook al is het mijn inziens voor een heel goed doel Рwel heel erg ver mijn comfortzone voor uit.

Dus ik vroeg bedenktijd. Hoewel ik al jaren sociaal en duurzaam stem, pluisde ik het verkiezingsprogramma nog maar eens uit, wikte en woog voors en tegens, vroeg raad in mijn omgeving, twijfelde weer eens veel te lang en besloot uiteindelijk in te stemmen.

Een paar dagen later, op een prachtig zonnige herfstzaterdag, poseerden Silvijn en ik aan de rand van de vijver van één van de mooiste parken van Leeuwarden. Ik flink onwennig, Silvijn alsof zoiets de normaalste zaak van de wereld is.

Don’t just stand there, let’s get to it. Strike a pose, there is nothing to it. Vote! En wat mij betreft mag dat duurzaam en sociaal.¬†

Hoera vijf! (5!)

Silvijn werd vijf! (5!) En steeds maar weer word ik geconfronteerd met het feit dat werkelijk alle clichés over de onderwerpen tijd, kinderen en moederschap en vooral de combinatie van die drie zo ontzettend waar zijn.

We telden de nachtjes  tot 17 november vol verwachting en verwondering af. Ondertussen knutselden we Рlang leve de voorpret Рde uitnodigingen voor het eerste kinderfeestje in elkaar en tot op de laatste avond vier, fröbelden we er lustig op los en ontstonden er steeds meer verschillende bananenfiguren die als traktatie mee naar school gingen. En ook dit jaar ontbrak de traditionele hysterische verjaardagsversiering niet.

Hoera, vijf! (5!)

Don’t forget to stop and smell the roses

In de door ons wat verwaarloosde roos naast onze voordeur bloeien ieder jaar zo eind juni, begin juli een stuk of wat joekels van rozen. Bij vertrek en thuiskomst blijf ik – hoe ernstig de haast ook is – even een momentje onder de wuivende koraalroze bloemen stilstaan om die typische rozengeur op te snuiven, heerlijk.

De fotograaf die afgelopen weekend een binnenkijker voor de Telegraaf bij ons kwam fotograferen zette de bloeiende rozen voor onze paarse voordeur nog eens extra in het zonnetje.

Don’t forget to stop and smell the roses.

De laatste maand raasde aan mij voorbij. Bij tijd en wijle bekruipt mij het gevoel dat ik word geleefd door alles wat er gebeurt en vooral nog moet gebeuren voordat het zomervakantie is. Het lijkt wel of de laatste schoolweken met het jaar intensiever worden. Ik vind het dan niet altijd gemakkelijk een fatsoenlijke balans te vinden tussen werk, gezin en sociaal leven en kan daar soms hard van balen. Tegelijkertijd geniet ik enorm van flink wat prachtige momenten. Wat te denken van het heugelijke feit dat onze eindexamenkandidaten voor de derde maal op rij allemaal slaagden voor hun vmbo-t havo en vwo diploma. W√°t een prestatie. Hoe trots kun je zijn op een meer dan geweldig team en kanjers van leerlingen. Nu ik dit hier opschrijf krijg ik weer kippenvel. Een huzarenstukje om stevig bij stil te staan en uitbundig met elkaar te vieren.

Don’t forget to stop and smell the roses.

En ach in deze categorie vallen natuurlijk ook:  een dagje gevieren door de Efteling banjeren, genieten van het eerste pure ijsje van het seizoen, zo hoog schommelen als je kunt, het prepareren van een ontbijtje voor Vaderdag, overal zelf naartoe kunnen fietsen zonder zijwieltjes, samen uren lezen in het favoriete boek van dit moment, gewekt worden door een vierjarige die zelfverzonnen liedjes zingt en zichzelf daarbij begeleidt op de gitaar, een paar uur voor mezelf en dan tot het gaatje gaan in de sportschool, spelen met de Lego aan de achterkamer tafel, een heel fijn eerste schoolrapport, nagenieten van het concert van Eddie Veder, ademloos en vol fascinatie kijken naar de werkzaamheden aan het spoor hier dichtbij, het vieren van de vijftiende verjaardag van Sem, die dan uiteindelijk  tóch over lijkt te gaan naar vier havo (fingers crossed), de vrijdagavondwijntjes met mijn vriendinnetjes op ons favoriete terras en plannen maken voor ons jaarlijkse tripje, Sushi eten in ons favoriete restaurant, een dagje woonwinkelen met een van mijn liefste vriendinnetjes, lange zomeravonden met fijne gesprekken in de achtertuin en de voorpret voor onze naderende reis naar Panama. En dat is zomaar een heel kleine greep.

Don’t forget to stop and smell the roses!

Vrijheid

Van huis uit heb ik meegekregen dat op 4 mei de driekleur om 18.00 uur halfstok wordt gehesen en dat je om 20.00 uur, waar en met wie je ook bent en wat er ook gebeurt, twee minuten stil bent. Dat is wel het minste dat je kunt doen om je dankbaarheid te tonen aan hen – wie dan ook – die – waar hoe en wanneer dan ook – voor onze vrijheid streden en strijden.

Als kind vond ik dat herdenken niet gemakkelijk. Wees maar eens twee minuten stil. En waar denk je dan aan? En aan wie? Hoe herdenk je eigenlijk? Ik was vooral bang erg te moeten hoesten of  vreselijk te moeten niezen.

Ik probeerde te denken aan de verhalen die mijn vader en moeder mij regelmatig over de oorlog vertelden. Aan de verhalen over de angst van het ontdekken van de onderduikers in het ouderlijk huis van mijn moeder, verstopt achter een schilderij van de koningin waarin onder luid geschreeuw flink met de sabel geprikt werd door Duitse soldaten tijdens een inval. Aan de verhalen over de angst voor het neerschieten van vliegtuigen boven en neerstorten in het veen rondom het ouderlijk huis van mijn vader. Aan de verhalen over de hongerwinter en de evacu√©s uit Limburg die bij mijn moeder in huis kwamen. Aan de verhalen over het ongeloof over het feit dat goede vrienden, buren en kennissen ervoor kozen NSB’er te worden. Aan de verhalen over de strijdlust van mijn vader die graag als KNIL strijder naar Indi√ę had gewild en de teleurstelling van het niet halen van de medische keuring. Aan het verhaal over hoe blij je kunt zijn met de een chocoladereep die je krijgt van Canadese bevrijders en hoe die dan smaakt.¬† Aan de woorden van mijn vader die altijd over de Tweede Wereldoorlog zei dat we er alles aan moesten doen om zoiets “n√≥√≥it meer te laten gebeuren”.

Wij doen ons best de boodschap van 4 en 5 mei uit te dragen en door te geven. We hangen in de avond van op 4 mei de vlag halfstok en op 5 mei laten we ‘m voluit wapperen. We zijn dankbaar en staan samen stil bij het voorrecht dat we onze vrijheid vinden. De vrijheid om te mogen zijn wie we zijn, te doen wat we blieven, te zeggen wat we vinden, te zijn waar we willen en tegelijkertijd diezelfde vrijheid van ieder ander te respecteren.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend:  laten we het koesteren, vieren, doorgeven er ervoor blijven vechten. Levenslang.