Personal

Don’t forget to stop and smell the roses

In de door ons wat verwaarloosde roos naast onze voordeur bloeien ieder jaar zo eind juni, begin juli een stuk of wat joekels van rozen. Bij vertrek en thuiskomst blijf ik – hoe ernstig de haast ook is – even een momentje onder de wuivende koraalroze bloemen stilstaan om die typische rozengeur op te snuiven, heerlijk.

De fotograaf die afgelopen weekend een binnenkijker voor de Telegraaf bij ons kwam fotograferen zette de bloeiende rozen voor onze paarse voordeur nog eens extra in het zonnetje.

Don’t forget to stop and smell the roses.

De laatste maand raasde aan mij voorbij. Bij tijd en wijle bekruipt mij het gevoel dat ik word geleefd door alles wat er gebeurt en vooral nog moet gebeuren voordat het zomervakantie is. Het lijkt wel of de laatste schoolweken met het jaar intensiever worden. Ik vind het dan niet altijd gemakkelijk een fatsoenlijke balans te vinden tussen werk, gezin en sociaal leven en kan daar soms hard van balen. Tegelijkertijd geniet ik enorm van flink wat prachtige momenten. Wat te denken van het heugelijke feit dat onze eindexamenkandidaten voor de derde maal op rij allemaal slaagden voor hun vmbo-t havo en vwo diploma. W√°t een prestatie. Hoe trots kun je zijn op een meer dan geweldig team en kanjers van leerlingen. Nu ik dit hier opschrijf krijg ik weer kippenvel. Een huzarenstukje om stevig bij stil te staan en uitbundig met elkaar te vieren.

Don’t forget to stop and smell the roses.

En ach in deze categorie vallen natuurlijk ook:  een dagje gevieren door de Efteling banjeren, genieten van het eerste pure ijsje van het seizoen, zo hoog schommelen als je kunt, het prepareren van een ontbijtje voor Vaderdag, overal zelf naartoe kunnen fietsen zonder zijwieltjes, samen uren lezen in het favoriete boek van dit moment, gewekt worden door een vierjarige die zelfverzonnen liedjes zingt en zichzelf daarbij begeleidt op de gitaar, een paar uur voor mezelf en dan tot het gaatje gaan in de sportschool, spelen met de Lego aan de achterkamer tafel, een heel fijn eerste schoolrapport, nagenieten van het concert van Eddie Veder, ademloos en vol fascinatie kijken naar de werkzaamheden aan het spoor hier dichtbij, het vieren van de vijftiende verjaardag van Sem, die dan uiteindelijk  tóch over lijkt te gaan naar vier havo (fingers crossed), de vrijdagavondwijntjes met mijn vriendinnetjes op ons favoriete terras en plannen maken voor ons jaarlijkse tripje, Sushi eten in ons favoriete restaurant, een dagje woonwinkelen met een van mijn liefste vriendinnetjes, lange zomeravonden met fijne gesprekken in de achtertuin en de voorpret voor onze naderende reis naar Panama. En dat is zomaar een heel kleine greep.

Don’t forget to stop and smell the roses!

Vrijheid

Van huis uit heb ik meegekregen dat op 4 mei de driekleur om 18.00 uur halfstok wordt gehesen en dat je om 20.00 uur, waar en met wie je ook bent en wat er ook gebeurt, twee minuten stil bent. Dat is wel het minste dat je kunt doen om je dankbaarheid te tonen aan hen – wie dan ook – die – waar hoe en wanneer dan ook – voor onze vrijheid streden en strijden.

Als kind vond ik dat herdenken niet gemakkelijk. Wees maar eens twee minuten stil. En waar denk je dan aan? En aan wie? Hoe herdenk je eigenlijk? Ik was vooral bang erg te moeten hoesten of  vreselijk te moeten niezen.

Ik probeerde te denken aan de verhalen die mijn vader en moeder mij regelmatig over de oorlog vertelden. Aan de verhalen over de angst van het ontdekken van de onderduikers in het ouderlijk huis van mijn moeder, verstopt achter een schilderij van de koningin waarin onder luid geschreeuw flink met de sabel geprikt werd door Duitse soldaten tijdens een inval. Aan de verhalen over de angst voor het neerschieten van vliegtuigen boven en neerstorten in het veen rondom het ouderlijk huis van mijn vader. Aan de verhalen over de hongerwinter en de evacu√©s uit Limburg die bij mijn moeder in huis kwamen. Aan de verhalen over het ongeloof over het feit dat goede vrienden, buren en kennissen ervoor kozen NSB’er te worden. Aan de verhalen over de strijdlust van mijn vader die graag als KNIL strijder naar Indi√ę had gewild en de teleurstelling van het niet halen van de medische keuring. Aan het verhaal over hoe blij je kunt zijn met de een chocoladereep die je krijgt van Canadese bevrijders en hoe die dan smaakt.¬† Aan de woorden van mijn vader die altijd over de Tweede Wereldoorlog zei dat we er alles aan moesten doen om zoiets “n√≥√≥it meer te laten gebeuren”.

Wij doen ons best de boodschap van 4 en 5 mei uit te dragen en door te geven. We hangen in de avond van op 4 mei de vlag halfstok en op 5 mei laten we ‘m voluit wapperen. We zijn dankbaar en staan samen stil bij het voorrecht dat we onze vrijheid vinden. De vrijheid om te mogen zijn wie we zijn, te doen wat we blieven, te zeggen wat we vinden, te zijn waar we willen en tegelijkertijd diezelfde vrijheid van ieder ander te respecteren.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend:  laten we het koesteren, vieren, doorgeven er ervoor blijven vechten. Levenslang.