Family

Lego – it’a a new toy everyday

En dan ben je na dik drie weken Panama weer thuis. De koffers zijn leeg, de wasmachine draait op volle toeren, de nachten zijn summier en gebroken (lang leve de jetlag), de lontjes wat kort en de dagen lang en druilerig. Ik heb na zo een vakantie altijd een aantal dagen de tijd nodig om letterlijk en figuurlijk te landen, voel me wat unheimlich en er komt me weinig uit handen. Tijd voor een klus.

Silvijn is de afgelopen tijd helemaal in de ban van Lego. Vooral het in elkaar zetten van een nieuwe doos is favoriet. Al tijdens de vakantie kwamen we op het lumineuze idee de ‘oude Lego’ van Sem, als we straks weer thuis waren, tevoorschijn te halen en daarmee aan de slag te gaan. Deze Lego heeft flink wat jaren staan weg te stoffen in wasmanden achter een schot op zolder en kwam daar vorige week niet geheel ongeschonden vandaan. Een fikse opfrisbeurt was dan ook geen overbodige luxe.

Samen met Silvijn haalde ik alle (honderdduizend) blokjes van elkaar waarop we ze zorgvuldig – met en zonder sticker – ¬†sorteerden. Ik Googelde op ‘Lego uitwassen’ maar was er niet gerust op de Lego in een sloop door de wasmachine te laten draaien (daar was overigens ook geen ruimte voor: er waren nog zeven vakantiewassen te gaan). We besloten de onbestickerde Lego daarom met een scheutje allesreiniger en een flinke toef Dettol in het bad te kieperen en grondig schoon te spoelen. De blokjes met stickers namen we tegelijkertijd af met een doek die we in het badwater doopten.

Een aantal uren later visten we alle blokjes uit het bad en legden deze op grote badlakens op de dekenkist voor het grote raam op de overloop, zodat ze konden drogen. We hadden vijf lagen badhanddoeken en bijna vier dagen en dus flink wat geduld – zeker voor een vierjarige – nodig voordat alles droog was. Bij de Action kochten we ondertussen grote doorzichtige opbergbakken waarin we iedere dag een nieuwe (zo goed als) droge laag Lego op kleur en eigenschap (poppetjes bij poppetjes, wielen bij wielen) sorteerden.

We zochten op de iPad online naar de instructieboekjes van de dozen waarvan we zeker wisten dat ze er moesten zijn en Silvijn had er de afgelopen dagen een flinke klus aan – want w√°t een gigantische zoektocht naar de goede blokjes in al die dozen, iets met engelengeduld! – om een politievliegtuig en een brandweerboot weer tiptop in elkaar te zetten. In ieder geval nog een politiebureau, een brandweerwagen en een pracht van een vrachtauto te gaan.

Urenlang speelplezier gegarandeerd. Missie geslaagd!¬†Lego – it’s a new toy everyday!

NB. Als je twee horloges draagt, weet je in ieder geval (bijna) zeker hoe laat het is! ūüėČ

Santa Catalina – Isla Coiba

{Ook tussen Panama stad en Santa Catalina beleefden we volop avonturen, wordt binnenkort vervolgd.}

Nogal onder de indruk van de walvissen die we vanuit Playa Venao en Las Lagas uit de Pacific zagen oprijzen en die torenhoge stoomwolken boven het water uitspoten, besloten we ons reisplan aan te passen en alsnog Santa Catalina, een klein stadje aan het strand van de Pacifische kust, aan te doen alvorens terug te keren naar Panama stad.

Santa Catalina is een ‘end-of-the-road-village’. De hoofdweg van dit kleine dorpje en tevens enige toegangsweg vanaf de Panamericana (78 kilometer lang en vol bochten en duizenden fikse gaten) splitst zich middenin het dorp en loopt in beide richtingen plotsklaps dood in de Pacific; wat een gekke gewaarwording. Zeker omdat onze accommodatie volgens onze routeplanner 75 meter verderop lag dan waar de weg ophield. Wat uiteindelijk betekende dat we met al onze zooi ¬†(lees 2 koffers en 4 rugzakken) op blote voeten door de Pacific (Silvijn tot aan zijn middel) waadden om onze bestemming te bereiken.

Rondom het surfparadijs Santa Catalina liggen een aantal strandjes in natuurlijke inhammen van de kust die voornamelijk uit hoge, weelderig begroeide, rotspartijen bestaat.¬†Deze inhammen waarin de golven contant zowel links en rechts draaien, blijken de beste surfspots van Midden-Amerika te zijn.¬†Vanuit Santa Catalina kun je vanaf deze strandjes tours boeken en per boot naar het ‘National Parque Coiba’, een groep van 38 eilanden, opgenomen op UNESCO’s Werelderfgoedlijst afreizen. Een fantastische duik- en snorkelplek ongeveer 40 kilometer voor de Panamese kust middenin de Golf van Chiriqu√≠.

Vroeg in de ochtend vertrokken we, uitgerust met snorkel-attributen en zwemvesten in een Рin mijn ogen veel te Рklein bootje  over de Рin mijn ogen veel te Рruige Grote Oceaan richting de eilandengroep. We kletterden letterlijk en figuurlijk over huizenhoge golven vol gas richting onze bestemming. Dit zijn de momenten dat ik diep van binnen niets liever wil dan linea recta naar huis (Wat doen we toch?! Zó onverantwoord, zeker met een kind van vier!).

Dit gevoel verdween accuut op het moment dat onze boot geruime tijd omringd werd door opspringende dolfijnen en we even later een groep van 7 (!) walvissen spotten die zich op enkele (tientallen) meters van ons bootje lieten zien. Wát een adembenemende ervaring, ik was om eerlijk te zijn, tot tranen toe geroerd. Mijn fototoestel zat jammergenoeg onderin mijn rugzak die ik angstvallig tussen mijn kuiten geklemd hield Рwant  minstens 10 centimeter water onderin de boot door hevige golfslag. Remon legde dit unieke schouwspel gelukkig wel vast met de actioncam.

We deden tijdens deze tour verschillende pracht van een eilanden aan. We snorkelden rondom ‘Granito de Oro’ waar we flink wat tropische vissen, zeeschildpadden, tonijn, pijlstaartroggen en als klap op de vuurpijl een stuk of wat serieuze haaien (!) onder ons door zagen zwemmen. ¬†Vanaf het zandstrand, vol kokospalmen, van Isla Rancheria hikten we op blote voeten dwars door de prachtige natuur van de jungle van de ene naar de andere kant van het eiland waar we weer werden opgepikt om naar het volgende eilandje te varen. Daar dronken en aten we uit verse zelfgeplukte kokosnoten, vergaapten we ons aan honderduizenden zeer bedrijvige heremietkreeftjes en allerlei soorten, maten en kleuren krabben en vonden we de mooiste schelpen. Als afsluiter snorkelden we, voordat we terugkeerden naar Santa Catalina, nog een keer in open zee.

Wat een fantastische afsluiter van onze Panama trip!

Panama – Panama City

Afgelopen winter al boekten we vier vliegtickets naar Panama. We wisten al langere tijd dat dit land onze volgende reisbestemming zou gaan worden. Als klein meisje vergaapte ik me in de ‘Atlas van de wereld’ aan de plaatjes van het Panamakanaal waar de meest grote boten ingenieus werden doorgesluisd van de Atlantische Oceaan naar de Pacific en vice versa. Remon heeft eenzelfde beeld op zijn netvlies staan.

Ook voelde ik de vrijheid om weer te kunnen gaan reizen, de afgelopen jaren waren we relatief dichtbij thuis gebleven en vaker kort op vakantie gegaan in verband met de zorg voor mijn ouders, mijn moeder. Eerder reisden we in de zomer door o.a. China, Vietnam, Thailand, Brazili√ę en Sri Lanka.

Panama is het meest zuidelijke land in Centraal-Amerika en vooral bekend om het Panama Kanaal. Het is een nog relatief onbekende reisbestemming; we ondervonden dat een Lonely Planet de enige beschikbare reisgids is.

Het tropische land heeft een vari√ęteit aan landschappen: afgelegen eilanden, ongerepte stranden grenzend aan de Grote Oceaan en de Pacific, dicht bebost tropisch regenwoud, bergen, vulkanen, koraalriffen en een kleurrijke metropool als hoofdstad.

Onze eerste stop is Panama stad. We kochten hier een kaart voor het openbaar vervoer Рmet behulp van de meest vriendelijke Panamezen Р en voor een paar dollarcent per dag crosten we in drie dagen tijd de hele stad, per bus en metro, door met een fijn hotel in hartje stad als uitvalsbasis.

We struinden door de meest kleurrijke straten van Casco Viejo waar ik maar geen genoeg kon krijgen van als die fleurig en kleurig gerestaureerde koloniale panden. De laatste jaren is deze flink vervallen wijk grondig opgeknapt. Hoe mooi! Dit stukje Panama stad staat wat mij betreft niet voor niets op de Werelderfgoedlijst.

We bezochten –¬†uitgebreid – het Panamakanaal bij de sluizen van Miraflores waar we de meest grote zeeschepen op enkele meters afstand de oude en de nieuwe docks zagen passeren. Door de aanleg van deze nieuwe sluizen kunnen sinds vorig jaar ook de allergrootste zeeschepen (vanaf 50.000 dollar per enkele reis) het Panamakanaal passeren. Oijoijoi, wat is dit alles flink wat indrukwekkender dan de plaatjes uit de atlas van welleer.

En op de laatste middag in de stad ontdekten we de city jungle in het Metropolitan National Park en zagen luiaards, schildpadden, enorme spinnen, vlinders, vogels en torren in alle kleuren van de regenboog en oneindig veel lizzards in alle soorten, tinten en maten.

Morgen reizen we verder naar een bestemming middenin de jungle rondom het Panamakanaal.

Het huis met de paarse deur – De Telegraaf

Begin maart werd ik door Berber Govaars benaderd. Of ik zin had in een binnenkijker in De Telegraaf: ik twijfelde. Na intern overleg – want het is best wel een¬† gedoe met poetsen, opruimen, spullen schuiven, rommel en andere niet foto waardige items in de kelderkast proppen en dan is de kans groot dat je zelf ook nog op de foto moet (help!) – besloten we “ja” te zeggen. Wat de doorslag gaf, was dat het alleen om foto’s van de woonkamer en de buitendeur ging. Dat scheelt twee en een halve verdieping gedoe en ach van zo’n uitgebreide poets- en opruimronde hebben we ook langere tijd plezier, nietwaar. Daarbij komt dat het bijzonder is en blijft om je eigen huis in een magazine te mogen bekijken. Bijkomend cadeautje vind ik de foto’s die door een professionele fotograaf worden gemaakt.

Na een erg leuk interview en idem dito fotoshoot hieronder het resultaat. Dikke dank je wel Berber Govaars (tekst), Rene Bouman (foto’s) en De Telegraaf!¬†

Niets leuker dan gluren bij de buren! Wat hebben zij wat u niet heeft en wat heeft u wat zij niet hebben? Onze styliste Berber Govaars kijkt deze week binnen bij Bea Kroeze en Remon Smallenbroek uit Leeuwarden.

Het huis met de paarse deur

Als u niet uit de buurt komt, weet u het mogelijk niet, maar in Leeuwardens Oranjewijk is het huis waar we deze week binnenkijken, wereldberoemd. Het huis met de paarse deur. Hoe dichter je in de buurt komt, hoe meer mensen je er feilloos de weg naar kunnen wijzen. ‚ÄúHartstikke handig,‚ÄĚ zegt bewoonster Bea Kroeze, ‚Äúals onze zoons Sem en Silvijn hier voor het eerst afspreken weten mensen meteen waar ze moeten zijn.‚ÄĚ

De paarse deur is ook een fijne indicator van wat er achter die voordeur voor interieur schuilgaat. Want, wie zo‚Äôn entree maakt woont binnen ook met lef! Hoewel Bea dat zelf niet snel zo zou noemen. Daar is ze te bescheiden voor. ‚ÄúIk zet gewoon neer wat ik mooi vind. Ik hou niet echt rekening met stijl of een speciaal kleurenpalet.‚ÄĚ Lachend: ‚ÄúIk doe eigenlijk maar wat.‚ÄĚ

Tsja, mensen die begenadigd piano spelen zeggen dat ook vaak. Toch zit in dat antwoord wel het recept van Bea‚Äôs stijlvolle interieur verwerkt: Een witte basis waarbij je kleurige meubels en accessoires kiest. ‚ÄúEn dan niet bang zijn dat het niet bij elkaar past,‚ÄĚ vult Bea aan. ‚ÄĚWant wie bepaalt of iets past? Jij toch alleen?‚ÄĚ

Als kind was Bea al bevangen door een voorliefde voor inrichten. Waar andere kinderen een paard of een auto tekenden zat de Leeuwardse al plattegrondjes van huizen te krabbelen. En nog mooier: Ook van dit huis! Want als kind fietste ze altijd al langs het statige herenhuis waar ze vandaag in woont. ‚ÄúIk weet nog zo goed dat ik dan dacht: Later wil ik zo‚Äôn huis wonen! Ik vond het een Pippi Langkous huis.‚ÄĚ

Dus toen Bea en Remon negen jaar geleden al een tijd op zoek waren naar een nieuwe woning en Bea in Funda weer eens op de ‚Äėnieuw aanbod-knop‚Äô klikte, schrok ze zich lam toen juist dat Pippi Langkous huis daar ineens tussen stond. Dolgelukkig waren ze beiden toen ook nog bleek dat het huis bouwkundig in prima staat was en ook nog eens propvol alle oude details. Bea: ‚ÄúDe vestibule, de ornamenten, de paneeldeuren, de serre en de en-suitedeuren, zelfs de ramen met glas in lood; Alles was nog intact en origineel.‚ÄĚ

Na een leven lang dromen over dit statige pand wist Bea snel wat ze er mee aan moest. Toch heeft ze, van al die voorliefde voor wonen nooit haar werk gemaakt. ‚ÄúMaar wel mijn grootste hobby!‚ÄĚ Zegt Bea, die daarom haar creativiteit in inrichten en fotograferen helemaal botviert op haar blog ‚ÄėBea pop of color.nl‚Äô. En zo wordt het huis met de paarse deur almaar beroemder. Ook buiten de Oranjewijk.

Analyse van Berber

De vrolijk geschilderde voordeur van Bea mag in Nederland dan best bijzonder gevonden worden, in Engelstalige landen en dan met name in Ierland kijken ze er helemaal niet van op. De geschilderde voordeuren van Dublin zijn zelfs wereld beroemd. In de achttiende eeuw floreerde de economie van de stad en werden er straten vol grote stadswoningen gebouwd. De architectuur werd streng bewaakt en de bewoners mochten niets aan de gevel veranderen. Om zich toch een beetje te onderscheiden van de buren werd het een gewoonte om de voordeur te personaliseren met een kleurtje. Overigens is er over de hele wereld bijgeloof verbonden aan gekleurde voordeuren en zou de gekozen kleur ook veel zeggen over de bewoners. Mensen met een paarse deur schijnen gemakkelijk risico’s te nemen, groot te dromen en vrije denkers te zijn. Die kunnen Bea en Remon in hun zak steken!

Huis in feiten

Bewoners: Bea Kroeze, Remon Smallenbroek, Sem (14) en Silvijn (4)

Oppervlakte: 180 m2

Bouwjaar: 1911

Kamers: 7

Beste Woonkoop: De Ikea, Klippan bank in de serre, die heb ik al sinds mijn studententijd.

Dit is waardevol: Bea: ‚ÄúDe paarse Artifort Tulip stoel stond al lang op ons verlanglijstje. Ineens vond ik er twee op Marktplaats voor een habbekrats in faal oranje. Die tweede heb ik verkocht en van dat geld kon ik deze opnieuw laten bekleden in de paarse Artifort stof!‚ÄĚ

When the cat’s away the mice will play

 

Alhoewel we nog twee dikke weken te gaan hebben, voelde het afgelopen weekend – ondanks de regen op zaterdag – al een beetje als zomervakantie. Remon spendeerde de afgelopen dagen met vrienden in Oostenrijk (iets met de grand prix) en ‘when the cat’s away, the mice will play’.¬† Volgens goed gebruik kiezen we in zo een weekend ieder ons lievelings.

Voor Sem was dat op vrijdagavond uitgebreid Sushi eten in zijn favoriete restaurant, Silvijn wilde dolgraag een bus van Lego (en vier nachten op papa’s kant slapen in het grote bed), samen kozen we voor het zwembad op zondagochtend en ik ging diezelfde middag – het strand was weer-technisch gezien¬† jammer genoeg geen optie – voor een dikke bos puur plukgeluk uit de Dorpst√ļn.

Don’t forget to stop and smell the roses

In de door ons wat verwaarloosde roos naast onze voordeur bloeien ieder jaar zo eind juni, begin juli een stuk of wat joekels van rozen. Bij vertrek en thuiskomst blijf ik – hoe ernstig de haast ook is – even een momentje onder de wuivende koraalroze bloemen stilstaan om die typische rozengeur op te snuiven, heerlijk.

De fotograaf die afgelopen weekend een binnenkijker voor de Telegraaf bij ons kwam fotograferen zette de bloeiende rozen voor onze paarse voordeur nog eens extra in het zonnetje.

Don’t forget to stop and smell the roses.

De laatste maand raasde aan mij voorbij. Bij tijd en wijle bekruipt mij het gevoel dat ik word geleefd door alles wat er gebeurt en vooral nog moet gebeuren voordat het zomervakantie is. Het lijkt wel of de laatste schoolweken met het jaar intensiever worden. Ik vind het dan niet altijd gemakkelijk een fatsoenlijke balans te vinden tussen werk, gezin en sociaal leven en kan daar soms hard van balen. Tegelijkertijd geniet ik enorm van flink wat prachtige momenten. Wat te denken van het heugelijke feit dat onze eindexamenkandidaten voor de derde maal op rij allemaal slaagden voor hun vmbo-t havo en vwo diploma. W√°t een prestatie. Hoe trots kun je zijn op een meer dan geweldig team en kanjers van leerlingen. Nu ik dit hier opschrijf krijg ik weer kippenvel. Een huzarenstukje om stevig bij stil te staan en uitbundig met elkaar te vieren.

Don’t forget to stop and smell the roses.

En ach in deze categorie vallen natuurlijk ook:  een dagje gevieren door de Efteling banjeren, genieten van het eerste pure ijsje van het seizoen, zo hoog schommelen als je kunt, het prepareren van een ontbijtje voor Vaderdag, overal zelf naartoe kunnen fietsen zonder zijwieltjes, samen uren lezen in het favoriete boek van dit moment, gewekt worden door een vierjarige die zelfverzonnen liedjes zingt en zichzelf daarbij begeleidt op de gitaar, een paar uur voor mezelf en dan tot het gaatje gaan in de sportschool, spelen met de Lego aan de achterkamer tafel, een heel fijn eerste schoolrapport, nagenieten van het concert van Eddie Veder, ademloos en vol fascinatie kijken naar de werkzaamheden aan het spoor hier dichtbij, het vieren van de vijftiende verjaardag van Sem, die dan uiteindelijk  tóch over lijkt te gaan naar vier havo (fingers crossed), de vrijdagavondwijntjes met mijn vriendinnetjes op ons favoriete terras en plannen maken voor ons jaarlijkse tripje, Sushi eten in ons favoriete restaurant, een dagje woonwinkelen met een van mijn liefste vriendinnetjes, lange zomeravonden met fijne gesprekken in de achtertuin en de voorpret voor onze naderende reis naar Panama. En dat is zomaar een heel kleine greep.

Don’t forget to stop and smell the roses!

Pure pluckluck

En nóg een lang weekend. Nóg een cadeautje (ik was maandag bij een concert van Eddie Vedder, over cadeautjes gesproken) vooral als het wederom zo een lekker weer is. Ik besloot de nieuwsberichten zo goed en zo kwaad als dat gaat Рik zie en hoor Oasis (!) nu op de tv Рte negeren en volop te gaan genieten van deze fijne vrije dagen.

Vandaag fietsen we voor de eerste keer dit seizoen naar de dorpst√ļn in Snakkerburen, een klein buurtschap even buiten Leeuwarden.

De Dorpst√ļn is een gemeen¬≠schappelijke biologische moes-, bloemen-, beleef- , pluk- ¬†en theatertuin. De tuin en de winkel, waar je de verschillende producten kunt kopen, worden onderhouden door vrijwilligers. Van de opbrengst van de verkoop,¬† de verschillende activiteiten en de bijdrage van donateurs wordt nieuw zaad- en plantgoed ingekocht en het complex onderhouden. Ik mag hier z√≥ graag naartoe gaan.

We struinden door de rozentuin, de vlindertuin, de kruidentuin, de groente- en fruittuin en het moeras alvorens onze missie – het eerste boeket plukgeluk van dit seizoen weten te bemachtigen – in de pluktuin te volbrengen.

Wat mij betreft: missie geslaagd. Puur plukgeluk!

Vrijheid

Van huis uit heb ik meegekregen dat op 4 mei de driekleur om 18.00 uur halfstok wordt gehesen en dat je om 20.00 uur, waar en met wie je ook bent en wat er ook gebeurt, twee minuten stil bent. Dat is wel het minste dat je kunt doen om je dankbaarheid te tonen aan hen – wie dan ook – die – waar hoe en wanneer dan ook – voor onze vrijheid streden en strijden.

Als kind vond ik dat herdenken niet gemakkelijk. Wees maar eens twee minuten stil. En waar denk je dan aan? En aan wie? Hoe herdenk je eigenlijk? Ik was vooral bang erg te moeten hoesten of  vreselijk te moeten niezen.

Ik probeerde te denken aan de verhalen die mijn vader en moeder mij regelmatig over de oorlog vertelden. Aan de verhalen over de angst van het ontdekken van de onderduikers in het ouderlijk huis van mijn moeder, verstopt achter een schilderij van de koningin waarin onder luid geschreeuw flink met de sabel geprikt werd door Duitse soldaten tijdens een inval. Aan de verhalen over de angst voor het neerschieten van vliegtuigen boven en neerstorten in het veen rondom het ouderlijk huis van mijn vader. Aan de verhalen over de hongerwinter en de evacu√©s uit Limburg die bij mijn moeder in huis kwamen. Aan de verhalen over het ongeloof over het feit dat goede vrienden, buren en kennissen ervoor kozen NSB’er te worden. Aan de verhalen over de strijdlust van mijn vader die graag als KNIL strijder naar Indi√ę had gewild en de teleurstelling van het niet halen van de medische keuring. Aan het verhaal over hoe blij je kunt zijn met de een chocoladereep die je krijgt van Canadese bevrijders en hoe die dan smaakt.¬† Aan de woorden van mijn vader die altijd over de Tweede Wereldoorlog zei dat we er alles aan moesten doen om zoiets “n√≥√≥it meer te laten gebeuren”.

Wij doen ons best de boodschap van 4 en 5 mei uit te dragen en door te geven. We hangen in de avond van op 4 mei de vlag halfstok en op 5 mei laten we ‘m voluit wapperen. We zijn dankbaar en staan samen stil bij het voorrecht dat we onze vrijheid vinden. De vrijheid om te mogen zijn wie we zijn, te doen wat we blieven, te zeggen wat we vinden, te zijn waar we willen en tegelijkertijd diezelfde vrijheid van ieder ander te respecteren.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend:  laten we het koesteren, vieren, doorgeven er ervoor blijven vechten. Levenslang.

From farm to fork

Wij doen ons best om bewust en duurzaam om te gaan met ons voedsel (en hierbij slaan wij de plank nog vaak behoorlijk mis hoor). We kiezen daar waar mogelijk voor biologische, eerlijke en onbewerkte producten en kopen steeds meer voedingsmiddelen van het seizoen en uit de eigen streek of tuin. Ik eet sinds mijn studententijd geen vlees meer, het vlees dat hier door de mannen wordt gegeten kent zijn oorsprong bij een van ‘onze’¬† streekboeren.

En het moet wel heel erg mal gaan, willen wij een open dag van een bedrijf in de agrarische sector bij ons in de omgeving missen. Al heel wat jaren, eerst met Sem, nu ook met Silvijn, struinen we menig zaterdag- of zondagmiddag door stallen, schuren, hokken, loodsen, kassen, fruit- en boomgaarden en weilanden van boeren uit de streek om te – laten –¬† ontdekken en beleven waar ons voedsel vandaan komt, hoe dat voedsel groeit en wat er voor nodig is om het op ons bordje te krijgen.

Tijdens het Paasweekend lieten we de Albert Heijn Buitendag dan ook niet aan ons voorbij gaan.¬† We bezochten het glastuinbouwbedrijf van de familie Hartman uit Sexbierum. Hier zagen we hoe komkommers, tomaatjes, paprika‚Äôs, pepertjes, aubergines en witloof op een duurzame wijze, ook voor ‘onze eigen’ buurtsuper, worden geteeld.

Silvijn vond er na tig paprika’s, aubergines en komkommers het zijne van en stortte zich in de bloedje warme kas tussen de rode pepers ter aarde. Tijd om naar huis te gaan en een witloofsalde te cre√ęren van de eigenhandig geplukte *witloofstronken.

* Ik leerde dat witloof tegenwoordig deels via hydrocultuur wordt geteeld. De wortels worden, na de teelt in open lucht, in trekbakken geplaatst die gevuld zijn met water. De bakken worden op elkaar gestapeld en in koelcellen gezet. De wortels ontwikkelen zich zo binnen drie weken tot witloofkroppen. Wij plukten onze witlof dan ook niet van het land maar uit een blauwe plastic bak. Weer wat geleerd!

Blisfull Easter

En voor je het weet is het Pasen en ben je een lang weekend vrij, wat zalig. We luidden het lange weekend donderdagavond in met een bezoek aan de uitvoering van de Passion, hier drie minuten fietsen vandaan. Wat een indrukwekkend mooi spektakel, wat een bijzonder begin van het Paasweekend.

Vrijdag deed ik ‚Äď met een kleuter op sleeptouw – ¬†al alle dingen die ik minder leuk vind: wasjes draaien, het huis poetsen, vazen legen en schoonmaken en ook de weekendboodschappen. We sloten de vrijdagmiddag traditiegetrouw af bij de favoriete bloemist waar ik mijn lievelings plukte.

Vrijdagavond genoot ik met een vriendinnetje volop in Theater de Harmonie waar we van Dik Hout van heel dichtbij zagen en vooral hoorden en voelden optreden. De prachtigste versjes ‚Äď ze zitten allemaal nog ergens achter in mijn hoofd, merkte ik – kwamen bij dit ‚Äėzitconcert‚Äô flink bij mij binnen. Ik was zelfs tot tranen toe geroerd. Wat een loepzuiver optreden, wat een luisterrijke avond, wat word ik toch blij van zo’n avondje muziek; zalig! Ik genoot vandaag flink na en kijk stiekem al enorm uit naar het volgende al een tijdje geplande concert van Eddie Vedder (!) ergens eind mei.

De mannen speelden en keken vanochtend voetbal, ik volgde twee groepslessen in de sportschool. Ik besloot ergens begin dit jaar de draad weer serieus op te pakken en een deel van de tijd die ik besteedde aan de verzorging van mijn moeder weer net als voorheen aan body, mind & soul te gaan wijden. Het voelt goed om te zien en te merken dat mijn conditie met sprongen vooruit is gegaan en m’n lijf steeds weer sterker en leniger wordt.

Vanmiddag leefde ik mezelf uit met de gister geplukte pracht. Ik kon het niet laten er een paar plaatjes van te schieten.

Tussen alle bedrijven door wordt hier flink geoefend met het verstoppen en zoeken van paaseitjes, Silvijn heeft er zo goed als een dagtaak aan – ¬†en wij dus ook. Hij is in volop in training voor morgen wanneer we, volgens goed gebruik hier in de wijk, de door de paashaas in de speeltuin verstopte paaseieren mogen gaan zoeken. ‚ÄúNog maar √©√©n nachtje slapen!‚ÄĚ

Zalig, Pasen!

 

Spring wreath

Ik kon het steeds maar niet over mijn hart verkrijgen de kerstkrans – ik noemde ‘m dan ook al zo’n twee maanden ‘winterkrans’ – van de voordeur te halen, te ontleden en in de groene container te deponeren. Totdat ik vorige week deze foto via Atmine op Instagram tegenkwam. Een foto van een pracht van een lentekrans van The big door wreath company. Ik wist niet dat ik een beetje verliefd kon worden op een deurkrans.

Het leek er wel bliksems veel op. De hele week zat de lentekrans voor in mijn hoofd, ging mijn hart sneller kloppen als ik aan het vlechtwerk van uitbundige lentebloeiers dacht en in mijn dromen hing het meest kleurige en geurige exemplaar hier al lang en breed ter vervanging van de winterkrans te pronken aan de paarse voordeur. Wat een top idee: elk jaargetijde een seizoensgerelateerde krans aan de paarse voordeur. Ook de zomerkrans en de herfstkrans waren in gedachten al driftig in de maak. Ik kon niet wachten. Wederom zat het echte leven de uitvoering van mijn wilde dromen over dit onderwerp hinderlijk in de weg en werd mijn geduld flink op de proef gesteld. Opschieten met dat weekend!

Donderdagavond greep ik mijn kans en haalde een oasekrans en binddraad bij het tuincentrum, magnolia’s en narcissen (neppers voor als de echte zijn uitgebloeid) bij de Action. Ook bewaarde ik het groen (bosbestakjes) uit de bossen tulpen die – hoe lief – hier vorig weekend als ‘welkom thuis’ op tafel stonden.

Vandaag haalde ik tulpen en verschillende lentetakken – kleine magnoliatakken, prunus, (kersenbloesem) en eucalyptus – bij mijn favoriete bloemist en kon ik¬† eindelijk aan de slag. Uiteraard dwaalden mijn gedachten en mijn gevoel al snel af naar zaterdagmiddag 10 december, de middag waarop ik voornemens was een winterkrans te cre√ęren. Het is al bijna drie maanden geleden. Al mijn zegeningen tellende bedacht ik me dat de tijd ook rijp is om de dorre winterkrans te vervangen door een vers en fris voorjaarsexemplaar.

Ik liet het oase zoveel mogelijk water opnemen en stak de eucalyptus en de prunus in de krans.  Ik prutste de takken zó rond de krans dat de oase Рzo goed als Рniet meer zichtbaar is. Daaromheen drapeerde ik de prunus. Ik zette de takken flink vast met transparant visdraad en groen binddraad. De gaatjes vulde ik op met de bosbestakjes. Als laatste boog ik de magnolia langs de buitenrand van de krans en zette ook deze met binddraad vast.

Daarna knipte ik de tulpen op zo’n 15 centimeter onder de bloem af en stak ze op gelijke afstand van elkaar in de krans. Ook de tulpjes zette ik – net onder de bloem – goed vast met binddraad. Ik vond een stuk geel band waarmee ik de krans op de paarse voordeur, door het luikje, vastzette.

Ik ben vandaag meerdere malen eventjes naar buiten gesneakt om een glimp van de lentekrans op te kunnen vangen; ik werd er blij van. Daarbij passeerde ik wel de winterkrans die ietwat mistroostig achter de voordeur op het kastje in de vestibule ligt.

Ik schraap straks al mijn moed bij elkaar en zal ‘m welwillend ontleden. De dorre takken en blaadjes gaan voorzichtig in de groene container, de kleurige kerstballen en het rode lintje worden zorgvuldig bewaard tot rond de eerstvolgende 10de december.

– Spring wreath

Life is short and the world is wide

We reizen graag en zijn fervente vakantiegangers. Immers: ‘Life is short and the world is wide’ & ‘Travel is the only thing you buy that makes you richer’. Zo gaan, volgens deze wijze woorden, de grote mannen in de voorjaarsvakantie ski√ęn. Ik ben absol√ļ√ļt geen winter(sport)meisje, Silvijn – was – te klein om mee te gaan op wintersport. In de voorjaarsvakantie bewaakten we tot nu toe samen het fort (en oma Selly). Wij gingen in de mei- en/of de herfstvakantie samen op avontuur naar de zon, de zee en het strand (en vice versa).

Dit jaar besloot ik ook in de voorjaarsvakantie – waarom niet:¬† ‘The only trip you will regret is the one you did not make’ – samen met Silvijn het mooie weer en de vitamine zee op te zoeken. En dat is half februari nog niet zo gemakkelijk als je een weekje de tijd hebt. De enige bestemming op minder dan 5 uur vliegen waar je een beetje op aangenaam weer kunt rekenen, is de Canarische eilanden. Ach en die eilandengroep past dan weer mooi bij het motto: ‘Once a year, go someplace you’ve neer been before’.

We kozen voor het eiland Lanzarote. Het werd een mooi avontuur vol zee en strand, tussen de wolken door toch flink wat zon, een magisch vulkanisch landschap met stoere luchten, fabelachtige grotten en heel veel pret (en oké ook iets met kamelen ;-)).

 

Our cosy cot

 

Vorig jaar in de herfstvakantie verhuisden we Silvijn, toen bijna drie, met bedje en commode van zijn babykamertje naar mijn voormalige werkkamer die we voorafgaand aan de – vice versa verhuizing – stapsgewijs transformeerden tot peuterkamer.

Het fotobehang van de ‘grote wereldkaart’ pronkte al aan de muur van mijn werkkamer. Al ver voordat we dit huis kochten, bemachtigde ik deze wereldkaart. Ik studeerde ooit aardrijkskunde, zag dit fotobehang ergens in een blaadje en moest en zou diezelfde kaart op de wand van mijn werkkamer in ons nieuwe huis. Het opplakken van het gevaarte – 277 cm bij 188 cm in 4 losse stickers,¬† ik geef het je te doen in een huis dat flink uit het lood staat – op de muur van mijn werkkamer in wording was √©√©n van de eerste klussen in ons nieuwe huis waar ik, toen ‘ie eindelijk een soort van recht hing, flink blij van werd. Die wereldkaart waarop we met vlaggetjes de landen en de steden markeren die we hebben bezocht, moest natuurlijk blijven hangen.

Toen ik al flink wat weken zwanger was van Silvijn herinnerde mijn vader zich dat mijn kinderbedje vermoedelijk nog op het zoldertje van mijn ouderlijk huis stond. Met gevaar voor eigen buik beklom ik destijds de gammele ladder en tot mijn grote blijdschap stond daar, een dikke 35 jaar lang keurig bewaard en verpakt in grijze vuilniszakken, mijn inmiddels flink vergeelde maar nog altijd puntgave knusse bedje. Ik sjouwde het gevaarte stante pede mee naar huis en pimpte het nog diezelfde dag in de frisse witte verf (uiteraard op waterbasis). De daarop volgende dagen struinde ik  geestdriftig door mijn babyfotoboeken op zoek naar een foto van de bijpassende Рhelaas wijlen Рcommode en ging evenzo fanatiek via Marktplaats op zoek naar een identiek exemplaar. Een aantal dagen later was het bingo. In een slordige terra cotta uitvoering en in Tilburg weliswaar maar dat mocht de pret Рaangewakkerd door hordes gierende zwangerschapshormonen Рin zijn geheel niet drukken. 500 kilometer, 6 uur rijden, een rol schuurpapier en een pot frisse witte verf verder stond het perfecte plaatje uit mijn hoofd toch maar mooi te zijn in de toekomstige babykamer.

Het bedje en de commode verhuisden vorig jaar mee naar de peuterkamer en kregen beide een plekje voor de grote wereldkaart (waaruit de in het zuidelijk halfrond geprikte vlaggetjes verdwenen nadat Silvijn als een malle met deze spelden in zijn kleine handjes grote gaten prikte in Australi√ę en Nieuw-Zeeland, we wilden graag erger voorkomen).

Silvijn is inmiddels vier en heeft de √©√©n meter tien ruimschoots aangetikt. Met pijn in mijn hart – ik word met de dag sentimenteler lijkt het wel – vervang ik komend weekend ons knusse bedje door een groter exemplaar. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik dit moment zo lang mogelijk uit heb proberen te stellen. En al mijn argumenten – “Silvijn slaapt er immers heerlijk in (door)”! “Kijk nou hoe lekker knus met z’n¬† beentjes zo omhoog”. “Wat hebben we een heerlijke slaper, h√®, ik snap dat wel met zo’n fijn bedje”. “Hij past er nog met gemak in, zie je!”. “Ach kijk nou hoe mooi dat bedje zo”. “Welk groot bed moeten we in vredesnaam kopen dan, √≠k weet het niet”! – ten spijt, moet ik eerlijk bekennen dat Silvijn zijn bedje oprecht volledig is ontgroeid, arme kleuter.

Gelukkig krijgt het bedje de komende jaren een mooi plekje in de logeerkamer van een vriendin en oma in spe. Daarna verpak ik ‘m zorgvuldig in grijze vuilniszakken, stal ik ‘m met alle liefde en hoop ik dat ‘ie over een flink aantal jaren, met gevaar voor eigen buik, wederom vrolijk van ons zoldertje wordt gesjouwd.

Wil je meer lezen over de peuterkamer van Silvijn? Dat kan. Ik mocht er eerder dit jaar een artikel over schrijven op de blogs van LiveLoudGirl en Distination nursery.

 

Count your blessings

Het idee was er al geruime tijd – ik hield flink wat van de van Sinterklaas gekregen kerstballen over – ; het maken van een fleurige, kleurige en geurige kerstkrans met bestemming paarse voordeur. Hoe leuk om dit samen met Silvijn te doen en er een mooie decembertraditie van te maken. Ik haalde, toen ik de kerstboom voor mijn moeder kocht, alvast een basic krans van dennentakken bij mijn favoriete bloemist. Ik sprokkelde er gaandeweg de daarop volgende week eucalyptus (uit een gekregen gemengd boeket), takjes vuurdoorn met bessen (uit de haag op school), conifeer blad en takjes laurier en rozemarijn (uit de eigen tuin) bij. Vorige week zaterdag rond de klok van drie legde ik alle met zorg verzamelde spullen op tafel klaar en was net zo goed als begonnen toen ik werd gebeld. Op dat moment werd het maken van de kerstkrans, werd mijn hele zijn ruw verstoord.

Het leven had afscheid genomen van mijn lieve mama Selly.

Afgelopen zaterdag, want w√°t d√≥e je met al je verdriet en de leegte in de dagen na de afscheidsplechtigheid van je moeder?, besloot ik de krans –¬† iets met de zinnen verzetten – toch maar af te maken. Ik bond de verschillende groene takken met visdraad rond de krans. Silvijn maakte ondertussen groepjes van de verschillende overgebleven minikerstballen, een serieuze klus. Ik reeg de met liefde gesorteerde kerstballen ook met visdraad en op gelijke afstand van elkaar in de krans vast.

In de kerstballendoos vond ik nog een bescheiden lichtslang die ik tussen de ballen door drapeerde. De batterijen plakte ik op de achterkant van de krans vast. Silvijn zocht een rood lintje uit waarmee de we de krans door het luikje aan de voordeur vastzetten.

En dit alles onder begeleiding van de meest blijmoedige kerstmuziek. Silvijn zong zijn lievelings (Jingle bells, Kling klokje en Oh dennenboom) uit volle borst mee. “Wat gezellig h√® mama!” Ik slikte mijn tranen weg. “Tel je zegeningen” (haar lijfspreuk en lievelingslied), zou mijn moeder op zo’n moment gezegd hebben. Ja mam. En zo is het. Ik tel mijn zegeningen √©√©n voor √©√©n, ik tel ze alle en vergeet er geen.

– Count your blessings

Hurray it’s Silvijn’s birthday!

silvijn4-3

Gisteren, op onze laatste ‘mama en peuter Silvijn dag’, hingen we voor het eerst s√°men de inmiddels traditionele verjaardagsversiering op. Het liefst, – “Nee, nee, nee mama, ga jij maar daarrr zitten hoorrr! √ćk doe het, dat kan ik, ik ben de besterrr* -, zou jij in je eentje je eigen slingers op willen hangen.

Toen we zagen dat het zo goed was, stak jij vol overgave je armen in de lucht en riep: “Hoerrra, ik ben overrr √©√©n nachtje vierrrr!”. Ik klikte met de camera: een ietwat bewogen en niet helemaal scherp maar voor mijn gevoel toch lucky shot.

silvijn4-2

Vier jaar geleden werd jij mijn zoon. J√≥uw geboorte heeft de krant dan wel ni√©t gehaald maar was wat mij betreft niet minder adembenemend dan de mijne. Ik werd na ruim 42 weken heel smooth & easy zwanger te zijn geweest uiteindelijk na een dik etmaal (een eeuwigheid voor mijn gevoel) van onzekerheid, pijn, zorg, angst en uiteindelijk de meest vreselijke paniek via een spoedkeizersnede¬† – “we gaan ons uiterste best voor u en de baby doen, mevrouw”, waren de laatste woorden die ik hoorde voordat het mondmasker van de narcose werd aangebracht – moeder van een piepklein, mager, rimpelig, maar o zo puntgaaf dysmatuur Silvijntje. De Apgar-score van 10 stemde het in aller ijl opgetrommelde 10-koppige medische team gerust:¬† “Een wonder”. Die woorden had ik eerder gehoord. Even later werd ik wakker met jou in mijn armen. Ho√© gelukkig.

silvijn4-8

Als ik nu naar je kijk, kan ik bijna niet geloven dat dit op de kop af al vier jaar geleden is. Je was zo klein, zo kwetsbaar, zo broos. De herinnering lijkt nog zo vers en is zo levendig. Inmiddels steek je met je 110 centimeter een stuk boven je leeftijdsgenoten uit, heb je jouw geboortegewicht weten te vertienvoudigen en passen je voeten nauwelijks nog in maat 27. Je bent sterk, weerbaar en √©√©n stevig brok positieve energie. In jouw geboorterapport staat in hanenpoten geschreven: ‘verwacht zeer slecht kind’.¬† Och wat hadden ze het (hoera, hoera, hoera!)¬† toch grandioos mis. Silvijn, jij bent het ‘allerrr allerrr besterrr’* wat mij ooit is overkomen. Wat ben ik, wat zijn wij, blij met jou.

Hurray, it’s Silvijn’s birthday! We gaan er in alle opzichten een machtig mooi feestje van maken.

*Silvijn spreekt met een flinke ‘rrr’ en heeft de neiging deze rrr achter een woord eindigend op een klinker te plakken. Hij heeft het standaard over ‘(allerrr)besterrrr’ in plaats van (aller)beste. Ach, doen we niet moeilijk over. Sterkerrr nog; we nemen het met een grote glimlach van ‘m overrr.

silvijn4-9-2

silvijn4-9

Hurray it’s my birthday!

img_2321

Hurray it’s my birthday! Gisteravond vierde ik mijn 44ste hier thuis met mijn liefste vriendjes, vriendinnetjes en familie. Vanochtend werd ik uitgebreid verwend door mijn mannen. Zo kreeg ik ontbijt op bed, mooie kaarsen, een prachtige tekening en een weekendje Hotel New York met Booijmans van Beuningen arrangement (!). En dan staat vanavond het concert van Douwe Bob nog op het program. Hoera, ik ben jarig!

img_2272

Met liefde hang ik ieder jaar mijn eigen verjaardagsslingers op. Ge√Įnspireerd door de fantastische versieridee√ęn van¬†Poppiesforgrace¬† verzamelde ik de afgelopen jaren pompons, waaiers en honeycombs in alle soorten, kleuren en maten via (voornamelijk de ramsjbakken van) de Hema, Flying Tiger, Action, Zeeman en Wibra. Aan een krammetje bovenin de ensuitedeuren hang ik verschillende draden van cadeaulint waaraan ik de draadjes van de versiering knoop. Het is even een flinke klus maar ik word elk jaar weer heel erg blij van het resultaat. Hoera, ik ben jarig! En over drie weken vieren we de vierde verjaardag van Silvijn; de ervaring leert inmiddels dat de versiering tot en met die tijd prima kan blijven hangen. Vervolgens verruilen we de verjaardagsversiering als de bliksem voor de kerstboom (stop de tijd!).

img_2492 img_2486 img_2484

Ik bedacht me dat deze verjaardag best een gedenkwaardige is. Ik ben nu net zo oud als mijn moeder was toen zij (mijn) moeder werd. Mijn geboorte is en blijft een bijzonder mooi verhaal en heeft 44 jaar geleden warempel de voorpagina van de krant gehaald.¬† Als je wilt, kun je de artikelen uit de Leeuwarder Courant¬† hier en¬† hier lezen. Ik was een ‘alleraardigste baby’, hoe een hilarisch gedateerde tekst. De bijgeplaatste foto is mij zeer dierbaar, het origineel pronkt uiteraard in een lijstje aan onze ‘wall of precious memories’.

img_2314img_2300

Niet onbelangrijk om te noemen – voor een ieder die de moeite heeft genomen door te klikken – : ik werd in alle consternatie en in de gauwigheid, Remon en ik deden er een dik¬† half jaar over om een naam te kiezen die goed voelde, vernoemd naar beide oma’s en heet daarom voluit Betsie Alie, waarvan Bea de afkorting is en als roepnaam werd gekozen – hoera! -.

img_2461

Matinee

img_2123

Al een tijdje zocht ik op Marktplaats naar een poppenkast. Op het plaatje in mijn hoofd zag ik een ouderwets, oubollig, robuust en degelijk exemplaar. Een poppenkast met een grootse geschiedenis, waar al heel wat spannende verhalen in zijn verteld en flink wat uren plezier aan is beleefd. Zo eentje met gordijntjes die aan een touwtje open te trekken zijn en waar je verschillende decors in kunt hangen. Natuurlijk inclusief old school Jan Klaassen, Katrijn en de politieman. En dan het liefst voor een habbekrats.

img_2145

Afgelopen week was het raak. Even buiten Leeuwarden vond ik een 50 jaar oud en zeer ambachtelijk exemplaar inclusief de felbegeerde gordijntjes, verwisselbare achtergrond en een zak vol smoezelige handpoppen (die hier heel snel in een emmer Biotex belandden). Gisteravond haalden Silvijn en ik de poppenkast voor een paar euro op.

img_2137

Bij thuiskomst¬† was er geen houden meer aan en moest er nog een late voorstelling gespeeld worden. Vanochtend wilde Silvijn, geheel tegen de gewoonte in, h√©√©l snel douchen en ontbijten, werd de kamer daarna eigenhandig door hem verbouwd tot theater en zat hij samen met beer Mastoledo (?!) eerste rang. “Laat de bestelling maar beginnen!”, riep Silvijn.

img_2112

Remon en ik bivakkeerden een groot deel van de zondagmiddag achter de poppenkast waar we voorstelling na voorstelling gaven. Grappig om te merken dat er nog heel wat poppenkastverhalen ergens heel ver achter in ons hoofd verstopt zitten. We konden het niet laten van de gelegenheid gebruik te maken en en passant ook een aantal actuele thema’s (je bordje sneller leeg eten, zonder piepen tandenpoetsen en goed luisteren naar je papa en je mama) de revue te laten passeren.

Silvijn kon er geen genoeg van krijgen, ging hélemaal op in de verhalen en riep, joelde, schaterde en zong zijn keel schor, zijn konen rood en de tranen over zijn wangen. Wat hebben we een pret gehad. Zeker ook toen Silvijn achter de poppenkast plaatsnam en de gespeelde voorstellingen nauwgezet voor ons kopieerde.

Ik reken op nog heel veel spannende verhalen en flink wat uren old school speelplezier.

img_2110

 

Herfsttradities

img_1818Volgens goed gebruik gaan we de eerste¬† zaterdagmiddag van de herfstvakantie naar het bos. Omdat we fijne tradities hier graag in stand houden – zeker op zo’n prachtige herfstdag als deze -, draaiden we het zaterdagochtendriedeltje (samen uitgebreid ontbijten, op en neer naar de streekboer, supermarkt en favoriete bloemist) in een pittig tempo af om rond het middaguur onze voeten in rubberlaarzen te kunnen steken en richting het bos te koersen.

bos11

Als je in Leeuwarden en omstreken spreekt over ‘het bos’ dan heb je het over Park Vijversburg, het voormalige bos van Ypey in Tytsjerk. Een typisch negentiende-eeuws park met slingerpaadjes, bruggetjes, oranjerie en voli√®re op nog geen 10 minuten rijden van de stad. We hebben hier al heel wat voetstappen liggen. De afgelopen jaren heeft het park een metamorfose ondergaan en is getransformeerd in een bijdetijds cultuur- en natuurpark. Wij skipten zaterdag al deze drukbezochte nieuwigheid – die doen we binnenkort op een rustige woensdagochtend wel – en kozen voor een oldschool rondje bos onder de bezielende leiding van Silvijn. Mooi om te zien dat hij zich in deze omgeving zo thuis voelt. De boerderij waar Silvijn naar de¬† kinderopvang¬† gaat, staat tegenover het bos en er worden regelmatig uitstapjes naar de overkant gemaakt.

bos9

We ontliepen al snel de drukte, vonden “geheime paadjes” en verbaasden ons over de grote hoeveelheid kastanjes, beukennootjes en eikeltjes. We verzamelden er een grote plastic tas¬†(ook traditie) vol van.

bos12bos4

Wat een verrassing was het dat we in de verste uithoeken van het bos de rood met witte vliegenzwam (“dat zijn de echte h√® mama, ni√©t aankomen!”) in verschillende soorten en maten zagen staan. Silvijn onderwierp deze mooierds heel voorzichtig aan een nader onderzoek, ik oefende met het fototoestel in de manuele stand – op handen, buik en knie√ęn – op paddenstoelenfoto’s.

bos3bos2We struinden de volgende dag samen Pinterest af op ‘knutselen’ & ‘herfst’ en zagen de mooiste DIY-creaties voorbij komen. Silvijn viel als een blok voor afbeeldingen van strak gelakte kastanjes in knalkleuren.¬† Vandaag ging hij vastberaden met kwasten en verf aan de slag en schilderde 12 kastanjes. De eerste exemplaren keurig in een knalkleur, de laatste – als gevolg van overenthousiast roeren in het verfbordje – heel erg bruin.

img_1772Volgens mijn bescheiden mening hoeft deze activiteit niet te worden opgenomen in de categorie tradities. Silvijn denkt daar duidelijk anders over: “morgen verf ik alle andere hoor mama! En als ik klaar ben.. dan ga ik gewoon nieuwe zoeken in het¬† bos!”. Lang leve de herfsttradities!

Project garage – DIY

garage44Ooit is hier via een Marktplaats aankoop – drie bigshoppers vol speelgoed van een bepaald merk voor een habbekrats – een reusachtige plastic garage beland. Een kolossaal exemplaar uitgevoerd in glimmend geel, rood, blauw en groen. Zo eentje waar ik een beetje misselijk van word wanneer ik er langer dan 10 seconden naar kijk. Zo’n onmogelijk geval waar je niet omheen kunt en van een formaat dat met geen mogelijkheid in een kast, mand of zak op te bergen is. Waarvan alle toeters en bellen gaan rinkelen als je toch heel hard je best doet om het ding achter een deurtje – uit het zicht graag – in een kast te proppen. En waarvan de kakofonie aan geluiden vervolgens niet meer te stoppen is. Zo eentje dus. Mij een doorn in het oog, Silvijn z’n lievelings.

garage21

Nu wil het toeval dat bij de laatste in-de-kast-prop-actie de garage niet geheel ongeschonden uit de strijd is gekomen. De ultieme aanleiding voor mij om op zoek te gaan naar een beschaafd exemplaar. Ik struinde Marktplaats af op ‚Äėhouten garage speelgoed‚Äô. Op dag 3 had ik binnen de straal van 5 kilometer beet. Ik bood 7,50. Mijn bod werd zonder tegenvoorstel vrolijk geaccepteerd (shoot, toch teveel geboden!). Ik haalde hier in de buurt een strakke houten garage op, weliswaar flink bekrast en beschadigd maar niet erg. Kwestie van doorheen kijken –¬† ik had immers een plan.

garage25Silvijn speelde de eerste avond vol overgave met zijn nieuwe garage en prees het exemplaar voor het slapen gaan de hemel in. Vooral de omhoog te draaien lift was “schitterend”. Fijn, het ding was goedgekeurd. Nu nog even pimpen en klaar. Diezelfde avond begon ik fanatiek met schoonmaken, schuren, ontvetten en gronden. Zo, dat schoot lekker op.

garage23

Met tanend enthousiasme vervolgde ik het project: ontvetten, gronden, schuren, ontvetten, eerste laklaag, schuren, ontvetten, tweede laklaag, schuren, ontvetten, tweede laklaag, druipers wegschuren en bijverven,¬† verf van draaiwieltje schuren, verf van touw schuren, verf van lift schuren, verf van liftmechanisme schuren, verf van (…). Note to self: niets is even. Nooit niet (je weet toch)! De garage belandde onder de tafel in de werkkamer en werd een paar weken met rust gelaten.

garage10Het project garage werd weer aantrekkelijk toen ik bij de Action legio mogelijkheden voor de finishing touch zag. Wat hebben ze daar – als je heel goed kijkt – toch veel leuke spullen. Ik kocht er stickers met (retro)afbeeldingen van vervoersmiddelen, matjes met zwart glimmende moza√Įek steentjes, een scrapbook met letters en pijlen, een klos zwart-wit touw en een pakketje letters, cijfers en figuren die ik zwart stiftte met permanent marker. Ik prutste en priegelde de hierboven genoemde frutsels heerlijk ontspannen en zorgvuldig op en in de garage.

Ik blij, Sil blij.

Zonderag 19 september sta ik, samen met een vriendin, op Supervlooi.¬† Als je 7,50 biedt, wordt je bod vrolijk en zonder tegenvoorstel geaccepteerd en is ‘ie van jou.

garage7garage24garage8garage9garage22

 

 

 

garage45

 

 

 

 

Project garage – DIY

Sandy toes & salty kisses

Schier1Aan het einde van de zomervakantie een lang weekend naar een Waddeneiland, het begint een fijne traditie te worden. Dit jaar was er flinke twijfel gezien de gezondheidstoestand van mijn moeder: wel of niet afreizen naar Schiermonnikoog? Wikken en wegen. Ik wilde in eerste instantie niet. Uiteindelijk besloot ik Рin goed overleg met en op advies van het zorgteam Рtoch wèl met mijn mannen mee te gaan. We gingen lekker uitwaaien, ik in de meest brede zin van het woord. Ondertussen hield ik mijn hart stevig vast.

SchierSiloppaal1Schiermonnikoog is in mijn beleving het meest pure, ruige en dynamische Waddeneiland. De natuur gaat er grotendeels haar eigen gang, heel het eiland is Nationaal Park. Op een heel klein oppervlak vind je een enorme verscheidenheid aan landschappen en de daarbij horende natuur. Gemotoriseerd verkeer kom je hier nauwelijks tegen.

Schier2Het  Noordzeestrand is oneindig groots en blijft mij imponeren. Het strand meet op haar breedst maar liefst één kilometer, hiermee is het één van Europa ’s breedste. Wat een zee van rust en ruimte. Silvijn maakte er bovenstaande foto van Remon en mij, wat een lucky shot!

Schier4 De wind die langs je lijf wappert, je haren die om je hoofd klapperen, een zilte smaak in je mond, zoute spetters op je armen, het zonnetje dat brandt op je huid, zand tussen je tenen en de zeelucht in je neus. Ik hou van het ‘Waddeneilandgevoel’.

Schier14In het westen van het eiland ligt een prachtig netwerk van  wandel- en fietspaden waarvan we er niet een oversloegen. Al fietsend beleefden we de acht verschillende landschappen.

Schier7Op de poster die we kregen van de vogelbescherming kruisten we ’s ochtends tijdens het ontbijt steeds meer gespotte vogels aan, zoals de bergeend, de bonte strandloper, de rosse grutto en de aalscholver. Vanuit de vogelkijkhut in de Westerplas zagen we zelfs een witte lepelaar voorbij vliegen.

Schier11Verder naar het oosten ontbreken paden en bestaat het eiland uit ongetemde natuur. De Balgexpres bracht ons vanuit het dorp via het Noordzeestrand naar de Balg. Op die uiterste oostpunt van het eiland zagen we zeehonden, zochten we zeediertjes en schelpen en genoten van het weidse landschap, het onvoorspelbare zand en de ruige Noordzee.

Schier12In het zachte avondzonnetje vingen we krabben, zeeduizendpoten en garnalen in de geulen van een nagenoeg verlaten strand.

Schier15

Schier5Bij het bezoekerscentrum kun je de leukste excursies boeken. Wij kozen voor ‘bosgeheimen voor kleuters’. Samen met een heuse gids trokken we diep het bos in op zoek naar ‘Schiertjes’. Wat een beleving! Silvijn genoot, wij genoten vooral van Silvijn.

Schier19

Schier16

Vrijdagmiddag stapten we in Lauwersoog met de fiets en al op de boot naar Schiermonnikoog, maandagmiddag keerden we weer terug naar huis. Vier dagen lang uitwaaien, voor mijn gevoel slechts twee dagen afwezig; een ‘dit vergeten we nooit meer’ om bij te schrijven in mijn mooiste handschrift.

En met het zand nog tussen de tenen snel naar mams voor een h√©le dikke zilte t√ļt.

Sandy toes & salty kisses.

Stop and smell the lathyrus

 

Silvijn met bloemen2

Afgelopen vrijdag brachten Silvijn en ik een bezoekje aan De Dorpst√ļn, ik schreef daar hier al eerder over. Zondag fietsen we er aan het eind van de middag – we zagen de zon! – gedrie√ęn nog een keer naartoe.

Bloemen 7

We sopten door de glibberige klei, plukten de meest geweldige bloemen, kochten kromme komkommers, sappige pruimen en grote bruine eieren. Alles heerlijk eerlijk biologisch. Ondertussen genoot ik ook van Silvijn en maakte wat foto’s. Thuis priegelde ik al het plukgeluk zorgvuldig in de vaas.

Lathyrus

Wezenlijk om mijn gedachten en gevoel een heel klein beetje af leiden. Met mijn hoofd en mijn hart ben ik voortdurend bij mijn allerliefste mama. Haar gezondheidstoestand is op dit moment zeer zorgelijk. De laatste fase van de ziekte van Alzheimer heeft haar uiteindelijk dan toch te pakken gekregen. Dat betekent dat de laatste en definitieve fase van afscheid nemen is aangebroken. Dit maakt mij immens verdrietig. Ik wil graag zo veel en zo vaak mogelijk zo dicht mogelijk bij haar zijn en koesteren. Ondertussen geniet ik zo intens mogelijk van haar warmte, nabijheid en alle momenten van contact, hoe klein en teer soms ook.

Bloemen 6

De geur van lathyrus brengt me in gedachten terug naar de achtertuin van mijn ouderlijk huis waar de lathyrus in augustus rijkelijk tegen de schuur opkroop. Mijn moeder plukte de lathyrus, liet ze mij ruiken – “h√©√©rlijk” – en priegelde het plukgeluk zorgvuldig in de vaas.

Stop and smell the lathyrus.

Greece – all time classic

Greece 1

Mijn allereerste vliegvakantie ging naar Griekenland. 31 jaar geleden vloog ik samen met mijn vader en moeder naar Kos. Wat een belevenis, wat een fantastische vakantie, wat een ontzettend fijne en dierbare herinneringen. Mijn allereerste buitenlandse vakantie zonder mijn ouders en met mijn beste vriendinnetje ging,  4 jaar later per bus en boot,  naar Corfu. Wat een avontuur, wat een ervaring, wat een heerlijke mallemolen. De bestemming van mijn allereerste zomervakantie samen met Remon, 10 jaar geleden, was Kalymnos. Wat spannend, wat meeslepend, wat verrukkelijk betoverend.

Greece 17

Dit jaar was het kiezen van een vakantiebestemming, gezien de misère om ons heen, zowel ver weg als dichtbij, niet zo gemakkelijk. In een split second boekten we een korte vakantie naar Kefalonia.Greece 16

We genoten van zon, zee, strand en zwembad, een prachtige omgeving, de fijne Griekse keuken, een stapel boeken, even niets hoeven en vooral van elkaar.

Greece – all time classic.

Greece 9

De Doarpst√ļn

Dorpstun11Afgelopen schooljaar werkte ik niet op de dinsdag. Eigenlijk heb ik een baan waarbij het gevoel overheerst dat ik geen dag echt vrij kan zijn: er is zóveel (vooral leuks) te doen en het werk is nooit af. Toch wil ik één doordeweekse dag bij Silvijn zijn, in ieder geval totdat hij in november 2016 naar school gaat (stop de tijd!). De dinsdag is van ons en als het even kan, trekken we er  samen op uit.

Afgelopen dinsdag¬† was het (relatief) fijn weer en stapten we op de fiets richting Snakkerburen, een klein dorpje 10 minuten ten noorden van Leeuwarden. Bestemming? De Doarpst√ļn. Onderweg stopten we bij een grote witte mama zwaan met zes kleine grijze wollige babyzwaantjes. Wat een mooi tafereeltje. “S√° skattich”, aldus Silvijn die op de gekste momenten feilloos overschakelt van het Nederlands in het Frysk (dat hij leert op de kinderopvang).

Dorpstun6De Doarpst√ļn Snakkerbuorren¬† is een gemeen¬≠schappelijke biologische moes-, bloemen-, beleef- , pluk- ¬†en theatertuin. De tuin en de winkel, waar je de verschillende producten kunt kopen, worden onderhouden door vrijwilligers. Van de opbrengst van de verkoop,¬† de verschillende activiteiten en de bijdrage van donateurs wordt nieuw zaad- en plantgoed ingekocht en het complex onderhouden. Hoe mooi!

Dorpstun98We struinden de Doarpst√ļn door op zoek naar vlinders, keken hoe de verschillende soorten groente en fruit groeien, zagen dat de bijen druk bezig waren om honing te maken en ontdekten eieren in het kippenhok.

Dorpstun7Het √°llerleukste van de Dorpst√ļn vinden we (ok√©, vind ik) de pluktuin. Over het hele complex groeien en bloeien allerlei soorten bloemen. Van lathyrus, rozen en leeuwenbekjes tot havikskruid, dahlia’s (mijn lievelings), zonnebloemen en nog heel veel meer geurige en kleurige exemplaren waar ik de namen niet van ken.

Dorpstun3Uitgerust met snoei- en kleuterschaar (Silvijn nam bloemen knippen in eerste instantie wel heel letterlijk door ook daadwerkelijk alleen de bloemen van de steel te knippen) knipten we samen de mooiste en kleurrijkste bloemen –¬† inclusief steel – tot een groot, wild en weelderig bos en betaalden daarvoor slechts 2,50.¬† Wat een pretje!

Dorpstun12

Ik knipte de bloemen thuis op verschillende lengtes af en zette ze in een Coral-look-a-like-vaas. Wat een pracht (kijk die lathyrus in verschillende tinten roze en paars!). En lekker ruiken dat ze doen.

Lang leve onze dinsdag!

Silvijn and I visited ‘De Dorpst√ļn’ and plucked various wild flowers.

Elke dag een feestje

VlaggetjesAfgelopen week vierden we de veertiende verjaardag van Sem. Woensdag met cadeautjes en Sushi in Sem z’n lievelingsrestaurant, zaterdag¬† thuis met lieve mensen, hapjes en drankjes. Wat hebben we een mooi verjaardagsfeestje gevierd.

Vlaggetjes6

Afgelopen week was het elke dag een feestje, zowel thuis als op het werk. Op school vierden we een diploma-uitreiking om nooit weer te vergeten, had ik een etentje met collega’s, genoot ik van een bruisende Communityweek en sloten we het schooljaar met leerlingen en ouders af tijdens de inmiddels traditionele eindbarbecue. Tijdens dit soort weken realiseer ik me eens te meer dat ik op een zeer bijzondere school mag werken.

Vlaggetjes8

Ik keek al maanden uit naar donderdagavond 7 juli. In februari al had ik kaarten weten te bemachtigen voor het Рrazendsnel uitverkochte Рconcert van één van mijn lievelingssinger-songwriters Damien Rice. Met mijn vriendinnetje Marrit genoot ik van een wel heel adembenemend mooi concert op een sprookjesachtige locatie: Paleis Soestdijk. Een betoverende musicale zomeravond om nooit meer te vergeten.

Vlaggetjes7Vlaggetjes5Ik laat de feestelijke vlaggetjes nog lekker een weekje hangen. Immers, aankomend weekend kunnen we voorzichtig de start van zes weken zomervakantie vieren!

De feestelijke vlaggetjes heten  Cool Boys en Fresh Apple, beide 11 meter lange slingers van Engelpunt voorzien van 22 verschillende multicolour vlaggen in hippe prints. Van strepen, vliegtuigen en een armylook tot harten, bloemen en stippen.

Vaderdag

vaderdag

Omdat Silvijn steeds vaker rond 07.00 uur wakker werd (we waren jaren gezegend met een heerijke uitslaper) en dan in zijn eentje¬† – terwijl wij nog lagen te slapen – stilletjes naar beneden struinde, besloten we een wekker voor hem te kopen. We hebben met hem afgesproken dat hij van zijn kamer mag wanneer de wekker piept. Klokslag half 9¬† kwam ‘ie ons vanochtend¬† wakker maken met de nieuwe wekker, pandabeer en zijn zelfgemaakte vaderdag cadeautje stevig onder zijn arm geklemd.

vaderdag2

We gingen samen naar beneden. Silvijn maakte ontbijt op bed voor papa. Koffie, druiven en aardbeien, dat moest het ontbijt voor Vaderdag worden. “Nee mama, nee mama, jij niet. Ik doe het zelf”. Zijn zelfstandigheid en zelfredzaamheid verbazen mij elke dag steeds weer een beetje meer. Wat word je groot Silvijn!

Fijne Vaderdag!

vaderdag4vaderdag3

Silvijn made – all bij himself – a Father’s Day breakfast: grapes, strawberries and coffee of course.

Enjoy Father’s Day!

Groene Ster

Sil Groene Ster 5

Ik twijfelde – gezien de weersvoorspelling –¬† nog. Gaan of niet gaan? Ik vind het ook altijd zo’n gedoe, handdoeken, kleedje, eten, drinken, speelgoed, zonnebrand (..) in een veel te grote en te zware tas. Toen Silvijn “Groene Ster” hoorde, was er geen houden meer aan. Samen pakten we een grote blauwe IKEA tas vol en rond 11.00 uur arriveerden we in een toen nog heerlijk rustig recreatiegebied net even buiten Leeuwarden. “Oh mama ik vind het z√≥ mooi en leuk hier”, aldus Silvijn.

Sil Groene Ster 2

Sil Groene Ster 4

Sil en Abel Groene Ster 10

Sil en Abel Groene Ster 7In de loop van de middag arriveerde – by surprise – Abel, Silvijns “beste vriend” van kinderopvang de Wielenweide. Ik¬† kon zelfs een paar hoofdstukken lezen uit Neem een geit. Wat een fijn boek met¬† stiekem flink wat wijze lessen.

Silvijn and I had such a good time at playground “Groene Ster”.

Blissful weekend

Shanghaivaas

Wat was het een fijn weekend. Samen met een vriendinnetje genoot ik vrijdagavond van het bijzondere huiskamertheater van Cleo en Lex in het prachtige Veenklooster. Zaterdag en zondag deden we niet veel bijzonders:¬† een vroeg rondje stad, we prutsen wat om in en rond huis en tuin, bezochten opa en oma’s, dronken tot laat wijntjes buiten en genoten van de zwoele avond. Zondag¬† gingen we fietsen en plukte ik samen met Silvijn margrieten, boterbloemen, distels en klaprozen uit de berm. Wat zijn ze mooi!

What a blissful weekend!

Shanghaivaas Shanghaivaas