Lentetuin

We hielden de vitrage in de serre al weken angstvallig dicht zodat we geen zicht hadden op onze achtertuin. Nou, dan weet je het wel.. De vlonders donkerbruin en onbegaanbaar (spekglad!), de tegels mossig groen, de witte bloempotten een ondefinieerbare kleur zowel aan de buitenkant als qua inhoud: vol regenwater en bladerdrab, de witte tuinset zwart van de aanslag, de herfstbladeren aaneengekoekt met het nodige zwerfafval, het natte, glibberige zeil van het stookhout gewaaid, de kozijnen grijs van ellende en het gras en andersoortig onkruid (waar komt dat toch altijd vandaan?) kniehoog in de borders, de – in een vorig leven gele – zandbak niet meer als zodanig te herkennen (….). Heb je een beeld?

En tussen al die troosteloze winterellende ontsproten de eerste knoppen in de druif, zochten de tulpen en de narcissen een weg tussen het onkruid en het bladerdek naar boven, werd de heg langzamerhand wat groener, zongen de vogels ons ’s ochtends weer wakker, kwam de bloesem in de peer en zochten enkele dappere munt- en aardbeienblaadjes zich een weg richting de prille lentezon.

Het was wachten op een mooie zaterdag of zondag en ja hoor, afgelopen weekend leende zich perfect voor de grote tuinmetamorfose. Met grof geschut ging ik de wintertuin te lijf. Ik poetste de tuinset en de kozijnen weer blakend wit, de regenton glimmend grijs, de kleur op de tafeltjes, bankjes en gieters tevoorschijn en de aanslag van de potten. Daarna schrobde ik de vlonders en de tegels, trok het onkruid, snoeide de fruitbomen, hakselde de bladeren, deed een ritje grofvuil, sleepte de mandarijn en de vijg uit hun winterverblijf en vulde de witte potten met nieuwe verse potgrond.

Het leukste bewaarde ik voor het laatst. Ik kocht een arm vol biologische kruiden en flink wat stekjes van groente- en fruitplantjes bij de kweker en verdeelde deze over de witte potten waarin ook de inmiddels flink uit de kluiten gewassen moestuinstekjes van de Albert Heijn een plekje kregen. De kussens op de banken, de kaarsjes en leftover-bloemen op de tafeltjes maken het plaatje compleet. De vitrage kan weer open. Fijn hoor zo’n lentetuin!

Circus

Ik ben dol op kleurrijke, geometrische prints. Op mijn tienerkamer plakte mijn vader volgens een door mij nauwkeurig opgesteld plan gekleurd gestreept behang op de muur en in mijn studentenkamer moest en zou de hoes ‘Kullavik rood om mijn Klippan bank. Ik zag deze bekleding in het tv-programma Countdown, was op slag verliefd op de print en spaarde er tijden voor. De bank en de hoes verhuisden flink wat keren met mij mee en waren het middelpunt van menig woonkamer (totdat de poes de bekleding compleet kapot krabde en de hoes uit de collectie bleek).

Het behang ‘Circus’ van Cole and Son valt wat mij betreft in diezelfde categorie. Ik zag dit behang in oktober 21013 voor het eerst op de ‘Eigen huis en interieur woonbeurs’ en was zwaar onder de indruk van de combinatie van kleuren en vormen. Sindsdien zit het in mijn hoofd, heb ik een ‘Circus’ board op Pinterest, Google ik met grote regelmaat ‘Circus Cole and Son sale’ (helaas), plaatste ik het behang menig maal met het grootste gemak in mijn digitale winkelmandje om vervolgens weer op het zwarte kruisje in het rode rondje te klikken en spaarde ondertussen stevig door.

Ergens op een mooie avond in oktober, zo rond mijn verjaardag, besloot ik dat het behang van ons moest worden en bestelde ik het – toch met een klein beetje korting en scherp geprijsd – bij een van mijn favoriete winkels. En zo pimpten we in de kerstvakantie niet alleen de kamer van Silvijn, ook onze slaapkamer onderging een aardige metamorfose  ←als je via de laatste link naar beneden scrolt, kom je ‘before foto’s’ van onze slaapkamer tegen.

 

We plakten het Circus behang van 3,15 bij 3,15 meter, bestaande uit 6 lange banen, op de evenzo grote ruimte op de muur achter ons bed (dat we ooit vast in een flinke vlaag van verstandsverbijstering kochten, want: zwàrt?). In het  echt bleek het behang nog mooier dan op de plaatjes, wat een feestje. Ik vind het bijna zonde om het bed er tegenaan te plaatsen. Het bed dat ik uiteindelijk ontdeed van de professorische witte hoezen omdat ik, vrij verrassend, de oorspronkelijk zwarte bekleding beter vind matchen met het behang.

Lampjes in ‘Striking Orange’, een dekbedovertrek van gewassen katoen in paars met contrasterende roestrode kussens, groene, heerlijk zachte vloerkleedjes, okerkleurige bloempotjes met vrolijke plantjes en de kleine aap maken het circus compleet.

My circus, my monkey. 😉