WONEN & CO

Eind januari, ik schreef er hier over, kwamen een fotograaf en journalist van de NDC Mediagroep een fotoreportage maken en een interview afnemen voor de wekelijkse woonbijlage van de Leeuwarder Courant en het Dagblad van het Noorden: ‘WONEN & CO’. Grappig hoe de dingen soms ontstaan. Via Instagram heb ik sinds afgelopen zomer contact met @Suusinne. Het was Suzanne, zij pronkte zelf meerdere malen in de bijlage, die de redactie van WONEN & CO tipte, waarop ze contact met mij opnamen.

Alhoewel ik ook nu ver voor de publicatie de foto’s al had gezien, het verhaal al had gelezen en een tikkeltje had proberen te sturen (absoluut gĂ©Ă©n foto van mij op de cover van de bijlage), blijf ik het reuze spannend vinden hoe het geheel er uiteindelijk uit komt te zien. En ook een regionale publicatie, allerlei mensen in je naaste omgeving zien en lezen het artikel, help!, vind ik stiekem verduiveld eng.

Tijdens onze, zo goed als internetloze (hoe fijn trouwens), vakantie in Egypte kreeg ik zaterdag de 22ste april het bericht dat de binnenkijker was gepubliceerd. Vandaag, een week later, zag ik de bijlage dan eindelijk met eigen ogen. En ach wat is het toch een leuk artikel geworden. En wat een pracht plaat van Silvijn op de cover (let vooral niet op het loeischerpe, regelrecht uit de verpakking, oranje aardappelschilmes dat Silvijn in zijn hand heeft, want dan krijg je een enigszins een indruk wat zo’n reportage met mijn mentale toestand doet). Desalniettemin: een foto voor in een mooie lijst, de ‘WONEN & CO-bijlage’ voor op het pronkrek.

Dank je wel Suzanne Keizer voor het tippen, Margriet de Jager voor de mooie foto’s en Renske de Haan voor het fraaie artikel.

Ik plaatste de reportage hier in fotoformaat. Het artikel en de foto’s zijn – beter – te lezen en te bekijken via de site van WONEN & CO.

Our cosy cot

 

Vorig jaar in de herfstvakantie verhuisden we Silvijn, toen bijna drie, met bedje en commode van zijn babykamertje naar mijn voormalige werkkamer die we voorafgaand aan de – vice versa verhuizing – stapsgewijs transformeerden tot peuterkamer.

Het fotobehang van de ‘grote wereldkaart’ pronkte al aan de muur van mijn werkkamer. Al ver voordat we dit huis kochten, bemachtigde ik deze wereldkaart. Ik studeerde ooit aardrijkskunde, zag dit fotobehang ergens in een blaadje en moest en zou diezelfde kaart op de wand van mijn werkkamer in ons nieuwe huis. Het opplakken van het gevaarte – 277 cm bij 188 cm in 4 losse stickers,  ik geef het je te doen in een huis dat flink uit het lood staat – op de muur van mijn werkkamer in wording was Ă©Ă©n van de eerste klussen in ons nieuwe huis waar ik, toen ‘ie eindelijk een soort van recht hing, flink blij van werd. Die wereldkaart waarop we met vlaggetjes de landen en de steden markeren die we hebben bezocht, moest natuurlijk blijven hangen.

Toen ik al flink wat weken zwanger was van Silvijn herinnerde mijn vader zich dat mijn kinderbedje vermoedelijk nog op het zoldertje van mijn ouderlijk huis stond. Met gevaar voor eigen buik beklom ik destijds de gammele ladder en tot mijn grote blijdschap stond daar, een dikke 35 jaar lang keurig bewaard en verpakt in grijze vuilniszakken, mijn inmiddels flink vergeelde maar nog altijd puntgave knusse bedje. Ik sjouwde het gevaarte stante pede mee naar huis en pimpte het nog diezelfde dag in de frisse witte verf (uiteraard op waterbasis). De daarop volgende dagen struinde ik  geestdriftig door mijn babyfotoboeken op zoek naar een foto van de bijpassende – helaas wijlen – commode en ging evenzo fanatiek via Marktplaats op zoek naar een identiek exemplaar. Een aantal dagen later was het bingo. In een slordige terra cotta uitvoering en in Tilburg weliswaar maar dat mocht de pret – aangewakkerd door hordes gierende zwangerschapshormonen – in zijn geheel niet drukken. 500 kilometer, 6 uur rijden, een rol schuurpapier en een pot frisse witte verf verder stond het perfecte plaatje uit mijn hoofd toch maar mooi te zijn in de toekomstige babykamer.

Het bedje en de commode verhuisden vorig jaar mee naar de peuterkamer en kregen beide een plekje voor de grote wereldkaart (waaruit de in het zuidelijk halfrond geprikte vlaggetjes verdwenen nadat Silvijn als een malle met deze spelden in zijn kleine handjes grote gaten prikte in Australië en Nieuw-Zeeland, we wilden graag erger voorkomen).

Silvijn is inmiddels vier en heeft de Ă©Ă©n meter tien ruimschoots aangetikt. Met pijn in mijn hart – ik word met de dag sentimenteler lijkt het wel – vervang ik komend weekend ons knusse bedje door een groter exemplaar. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik dit moment zo lang mogelijk uit heb proberen te stellen. En al mijn argumenten – “Silvijn slaapt er immers heerlijk in (door)”! “Kijk nou hoe lekker knus met z’n  beentjes zo omhoog”. “Wat hebben we een heerlijke slaper, hĂš, ik snap dat wel met zo’n fijn bedje”. “Hij past er nog met gemak in, zie je!”. “Ach kijk nou hoe mooi dat bedje zo”. “Welk groot bed moeten we in vredesnaam kopen dan, Ă­k weet het niet”! – ten spijt, moet ik eerlijk bekennen dat Silvijn zijn bedje oprecht volledig is ontgroeid, arme kleuter.

Gelukkig krijgt het bedje de komende jaren een mooi plekje in de logeerkamer van een vriendin en oma in spe. Daarna verpak ik ‘m zorgvuldig in grijze vuilniszakken, stal ik ‘m met alle liefde en hoop ik dat ‘ie over een flink aantal jaren, met gevaar voor eigen buik, wederom vrolijk van ons zoldertje wordt gesjouwd.

Wil je meer lezen over de peuterkamer van Silvijn? Dat kan. Ik mocht er eerder dit jaar een artikel over schrijven op de blogs van LiveLoudGirl en Distination nursery.

 

Binnenkomer

kommaarbinnenOp de laatste zaterdag van september nam ik deze foto. Onze entree werd die middag door het frisse licht flink in het zonnetje gezet. Ook de geur van een vleugje herfst deed me terugdenken aan het vroege najaar van 2007. Remon en ik stonden een beetje nerveus voor deze voordeur van dit huis aan het Emmaplein in Leeuwarden. Het huis uit 1911, dat ik sinds mijn jeugd bewonder – ik groeide op in deze buurt-, stond te koop en wij gingen het bezichtigen. Ik keek destijds naar de framboos kleurige glas in lood ramen, de bewerkte voordeur (toen nog beige) en de stenen brievenbus in de muur. Ik trok aan de knop van de bel en spiekte voorzichtig door het luikje in de voordeur naar binnen. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik de marmeren vloer, de met geel glas omlijste vestibuledeuren en de bewerkte trapleuning opmerkte. Allemaal nog in de originele staat, wat een fijne binnenkomer!

Om een tamelijk lang en vrij ingewikkeld verhaal kort te maken: we kochten – een aantal bezichtigingen verder en een hoop gepieker, gereken en gepingel later – het zeer gedateerde huis. We sloopten al het lelijks eruit, verfden de hele basis – uitgevoerd in 50 tinten bruin en beige – wit en klusten het in de loop van de jaren om tot een fris, vrolijk en kleurrijk thuis. Zo ook de binnenkomer.

casaymas11De originele bouwtekening van het huis speurden we via het gemeentearchief op en pronkt in een lijstje in de vestibule. Hier parkeren we sleutels, jassen, schoenen en tassen. De voordeur verfde ik passend bij de glas in lood ramen ‘framboos’. De muren, de vloer en al het houtwerk lakten we witter dan wit. De vloerbedekking op de trap is een gevalletje compromis. Die trap moe(s)t vanzelf ook wit. Op klusavond 176 prutste ik met een plamuurmes centimeter voor centimeter de lijmresten van de vorige lagen vloerbedekking van Ă©Ă©n enkele traptrede. Op klusavond 177 met nog 35,9 traptreden voor de boeg, gaf ik het op en besloot ik dat knalrode vloerbedekking minstens zo geraffineerd staat als een strak wit gelakte trap. Ik had bijna gelijk. (Ook) De dikke radiator is mij sinds dag Ă©Ă©n een doorn in het oog. Ik ben naarstig op zoek naar een wat eleganter exemplaar, tot nu toe zonder deugdelijk resultaat. Een bult planten camoufleert het logge monster (ietwat).

img_1416In de 8 meter lange hal zijn er deuren naar de voorkamer en de achterkamer, de kelder(kast) en het toilet. Op de lange muur van de hal ontstond in verschillende witte lijstjes onze ‘wall of precious memories’.

hall1De bel naast het toilet hing in mijn ouderlijk huis op exact dezelfde plek. Het geluid tovert keer op keer een glimlach op mijn gezicht. Deze herinnert mij aan mijn moeder die niet langs de bel kon lopen zonder er een flinke zwieper aan te geven. Hier gebeurt precies hetzelfde.

wc

Ik vind onze entree in de namiddag, vooral als de zon schijnt, op zijn mooist. Het zonlicht valt dan door de ramen in en rond de voordeur en het gele glas naar binnen en licht de hele hal goudkleurig op, een fijne binnenkomer.

vestibule

 

Hus & Hem

Veckans hem: FĂ€rgstarka designfynd och krispigt vitt

Ons huis in het Zweedse interieur magazine Hus och Hem, 5de editie 2016.

Our home featured in the 5ht edition 2016 of the Swedish interior magazine Hus och Hem. Photocredits: Camilla Isaksson.

Veckans hem: FĂ€rgstarka designfynd och krispigt vitt

Under alla lager av fÀrg, tapeter och gamla plastmattor dolde sig en pÀrla frÄn 1911. Nu bildar det luftiga radhuset en krispigt vit fond för Beas fÀrgstarka designfynd.
Av Camilla Isaksson (text och foto)

Redan som liten förÀlskade sig Bea Kroeze i det vackra radhuset frÄn 1911, som lÄg nÀra hennes barndomshem i Leeuwarden i NederlÀnderna. För sju Är sedan blev huset till salu och Bea och hennes man Remon bestÀmde sig för att slÄ till. Till skillnad frÄn mÄnga av grannhusen, som genomgÄtt stora renoveringar, fanns den ursprungliga interiören kvar.

– Till vĂ„r stora glĂ€dje var allt gammalt bevarat. Den generösa takhöjden, rummen i fil, den glasade verandan, de svarvade trĂ€rĂ€ckena, granitgolvet i hallen, de vackra dörrarna, de blyinfattade fönstren, ja, till och med ytterdörren Ă€r original, berĂ€ttar Bea.

Samtidigt var huset mörkt och ruggigt och i stort behov av att rustas upp. För att hĂ„lla kostnaderna nere gjorde Bea och Remon allt sjĂ€lva – förutom att putsa vĂ€ggarna och bygga nytt badrum. Renoveringen var ett jĂ€ttejobb, inte minst att mĂ„la alla snickerier och 180 kvadratmeter golv vita.

Tillsammans med de stora fönstren gör de vita golven, taken och vÀggarna att hemmet numera Àr ljust och luftigt. Den fÀrgglada inredningen lyser upp det krispigt vita.

– VĂ„rt hem Ă€r fĂ€rgglatt och frĂ€scht. Jag har alltid Ă€lskat fĂ€rger och haft mycket fĂ€rg i mina tidigare boenden. HĂ€r blandas second hand och loppisfynd med nya saker. Och frĂ€scha blommor efter sĂ€song Ă€r ett mĂ„ste, jag köper blommor varje vecka Ă„ret om.

 

Den lila ytterdörren till Beas och Remons radhus överraskar och ger ett glatt och vÀlkomnande intryck.

I den lÄngsmala hallen med sin röda trappa har Bea samlat tavlor till en minnesvÀgg. I slutet av korridoren ligger det lilla köket.

Matrummet ligger centralt mellan vardagsrummet och den inglasade verandan. De röda stolarna frÄn Gispen köpte Bea för 15 Är sedan, för ett gage hon fÄtt för att skriva en bok. Det stora vita skÄpet Àr tillverkat av samma möbelsnickare som gjort matbordet.

Matrummet ligger i fil med vardagsrummet. Gungstolen frĂ„n Eames stĂ„r strategiskt placerad vid kaminen dĂ€r det stĂ„r en vas av mĂ€rket Pols Potten. Spegel “Ung Drill” frĂ„n Ikea.

Vardagsrummet badar i ljuset som flödar in genom de höga, gardinlösa fönstren. Den lila fĂ„töljen “Big Tulip Chair” Ă€r ett second hand-fynd som Bea klĂ€tt om. Den svarta skinnsoffan Ă€r ett fynd frĂ„n Ebay. Soffbord frĂ„n Zuiver och Hay (med handtag), och svartvit kudde frĂ„n Ikea

Den inglasade verandan ligger i direkt anslutning till gĂ„rden. PĂ„ somrarna stĂ„r dörrarna ofta öppna och dĂ„ fungerar gĂ„rden som ett extrarum. Taklampa frĂ„n Studio Snowpuppe. “Klippan”-soffan frĂ„n Ikea har hĂ€ngt med Bea sedan hon var student.

De rostfria modulerna av mÀrket Solitaire ger köket en industriell kÀnsla. Köket Àr bara 10 kvm stort men takhöjden gör att det ÀndÄ kÀnns luftigt. KylskÄpet och diskmaskinen frÄn Smeg mjukar upp och sÀtter fÀrg.

Den knallröda kaffemaskinen frÄn Francis Francis pryder sin plats i köket. VÀggalmanacka frÄn Ferm Living.

Ovanför sĂ€ngen i sovrummet hĂ€nger en stor tavla ihopsatt av mĂ„nga smĂ„ bilder. Tavlan kommer frĂ„n hollĂ€ndska Ixxi Design som skapar personliga vĂ€ggdekorationer. Överkastet Ă€r ett reseminne frĂ„n Mexiko.

Bea och Remon tvekade lÀnge innan de bestÀmde sig för det fÀrgglada kaklet i badrummet. De har inte Ängrat beslutet, Bea berÀttar att hon blir glad varje gÄng hon gÄr in i badrummet. Badkar frÄn Villeroy & Boch.

TÄgbanan i Silvijns rum Àr en av favoritleksakerna. Det stora gula skÄpet och den vita byrÄn Àr ommÄlade second hand-fynd. SÀngen hade Bea nÀr hon var liten. Svartvit korg frÄn Ferm Living och papperskorg frÄn Wesco

Det ljusa arbetsrummet har utgÄng till en rymlig balkong. Ovanför skrivbordet sitter en stor vÀrldskarta dÀr Bea och Remon markerar lÀnder de besökt.

LĂ€s mer i Hus & Hem nr 5, i butik nu.